בדוקי עריכות אוטומטית, אינטערפעיס רעדאקטארן, אינטערפעיס אדמיניסטראַטאָרן, סיסאפן, מייבאים, מעדכנים, מייבא, אספקלריה רעדאקטארן
46,579
רעדאגירונגען
←ביים חורבן הבית
אין תקציר עריכה |
|||
| שורה 42: | שורה 42: | ||
רבן יוחנן האט געווארט מיט זיינע תלמידים מיט א צאפלדיג הארץ צו די שמועות פון ירושלים. ווען ס'איז אנגעקומען די שרעקליכע בשורה אויף דיאס פאלן פון ירושלים און דאס פארברענען דעם בית המקדש האבן ער און זיינע תלמידים זיך צעריסן זייערע קליידער, און האבן געוויינט און געשריגן און געקלאגט{{הערה|{{מסכת קטנה|אבות דרבי נתן|ד|ה}}}}. | רבן יוחנן האט געווארט מיט זיינע תלמידים מיט א צאפלדיג הארץ צו די שמועות פון ירושלים. ווען ס'איז אנגעקומען די שרעקליכע בשורה אויף דיאס פאלן פון ירושלים און דאס פארברענען דעם בית המקדש האבן ער און זיינע תלמידים זיך צעריסן זייערע קליידער, און האבן געוויינט און געשריגן און געקלאגט{{הערה|{{מסכת קטנה|אבות דרבי נתן|ד|ה}}}}. | ||
איינמאל איז רבן יוחנן געגאנגען נאנט צו די חורבות פון ירושלים, און רבי יהושע איז אים נאכגעגאנגען. ווי נאר רבי יהושע האט געזען דעם חרוב'ן בית המקדש, האט ער געזאגט: "וויי איז אונז, | איינמאל איז רבן יוחנן געגאנגען נאנט צו די חורבות פון ירושלים, און רבי יהושע איז אים נאכגעגאנגען. ווי נאר רבי יהושע האט געזען דעם חרוב'ן בית המקדש, האט ער געזאגט: "וויי איז אונז, אז דאס פלאץ וואס מען פארצייט דערין אויף די זינד פון אידישע קינדער איז חרוב געווארן". האט אים רבן יוחנן געזאגט: "מיין זון, זאל דיר נישט באנג טון, מיר האבן איין כפרה וואס איז {{טערמין|ווי איר|ווי א קרבן}}. וואס? דאס איז גמילות חסדים, ווי עס שטייט{{הערה|{{תנ"ך|הושע|ו|ו}}}}: {{מנוקד|'כִּי חֶסֶד חָפַצְתִּי וְלֹא זָבַח'}} "{{הערה|{{מסכת קטנה|אבות דרבי נתן|ד|ה}}}}. | ||
די גמרא דערציילט די פאלגנדע מעשה, אויף דער ריכטיגע צוגאנג צו טרויער אויפ'ן חורבן הבית: | |||
:ווען די בית שני איז חרוב געווארן, רבו פרושין בישראל וואס האבן זיך מקבל געווען שלא לאכול בשר ושלא לשתות יין. נטפל להן רבי יהושע, אמר להן: "בָּנַי, מפני מה אי אתם אוכלין בשר ואין אתם שותין יין?" אמרו לו: "נאכל בשר שממנו מקריבין על גבי מזבח ועכשיו בטל?! נשתה יין שמנסכין על גבי המזבח ועכשיו בטל?!" אמר להם: "אם כן לחם לא נאכל, שכבר בטלו [[מנחות]]". אפשר בפירות. "פירות לא נאכל, שכבר בטלו [[בכורים]]". אפשר בפירות אחרים (נישט פון די שבעת המינים פון וועלכע מ'האט געברענגט ביכורים). "מים לא נשתה, שכבר בטל [[ניסוך המים]]". שתקו. אמר להן: "בני, בואו ואומר לכם. שלא להתאבל כל עיקר – אי אפשר, שכבר נגזרה גזרה. ולהתאבל יותר מדאי – אי אפשר, ש{{קישור אם קיים|אין גוזרין גזירה על הצבור אלא אם כן רוב צבור יכולין לעמוד בה}}. אלא כך אמרו חכמים" סד אדם את ביתו בסיד ומשייר בו דבר מועט (אמה על אמה כנגד הפתח); עושה אדם כל צרכי סעודה ומשייר דבר מועט (איין מאכל); עושה אשה כל תכשיטיה ומשיירת דבר מועט{{הערה|{{בבלי|בבא בתרא|ס|ב}}}}. | |||
==אין יבנה == | ==אין יבנה == | ||