רוי:משה רבינו'ס שטעקן
 |
דאס איז א דרעפט ארטיקל. עס איז אַן אַרבעט אין פּראָגרעס וואָס איז אָפן פאַר רעדאַגירונג דורך סיי וועם. ווען דער דרעפט איז פארטיג, ביטע גייט איבער דעם אריבערפירן טשעקליסט, זיכער צו מאכן אז עס איז גרייט. דערנאך קענט איר בעטן פון די דרעפט אריבערפירער אז זיי זאלן עס איבערגיין און אריבערפירן צום הויפט געביט. (אייער בקשה וועט פובליצירט ווערן אין המכלול:אריבערפירן דרעפטס, און דארט וועט אויך ערשיינען דער ענטפער - אויב פעלט אויס). |
משה רבינו'ס שטעקן (אויך באקאנט אלס דער מטה משה אדער מטה האלקים) איז איינע פון די מערסט באקאנטע סימבאלן אין דער געשיכטע פון יציאת מצרים. דער שטעקן איז גענוצט געווארן דורך משה רבינו צו באווייזן אותות און מופתים פאר פרעה, ברענגען די צען מכות אויף מצרים, שפאלטן דעם ים סוף, און ארויסציען וואסער פון א שטיין אין דער מדבר.
באשאפונג און מאטעריאל
לויט דער משנה (אבות ה, ו), איז דער שטעקן באשאפן געווארן דורך גאט פרייטאג צו נאכטס בין השמשות, אלס איינע פון די צען וואונדערליכע זאכן וואס זענען באשאפן געווארן פארן ערשטן שבת פון דער וועלט-באשאפונג.
עס זענען פאראן פארשידענע דעות וועגן דעם מאַטעריאַל פון וואָס עס איז געווען געמאַכט: פילע מדרשים זאגן אז דער שטעקן איז געווען געמאכט פון א הארטן שטיין פון ספיר (סנפּירינון), וואָס איז אַ שטאַרקער און טייערער שטיין פונעם כסא הכבוד, און עס האט געוואויגן פערציג סאה[1]. אנדערע טראדיציעס, בפרט אין זוהר, זאגן אז דער שטעקן איז געקומען פונעם האלץ פונעם עץ הדעת אדער עץ החיים אין גן עדן[2].
אויפקריצונגען
דער שטעקן האט געהאט אויף זיך פילע הייליגע אויפקריצונגען[3]:
- דער שם המפורש (גאט'ס פיר-אותיות'דיגער נאָמען).
- דער ראשי תיבות פונעם סדר פון די צען מכות: דצ"ך עד"ש באח"ב.
- די נעמען פון די אבות, די אמהות, און די צוועלף שבטים.
היסטאָריע פונעם שטעקן
דער מדרש (פרקי דרבי אליעזר) לייגט אויס א לאנגע ירושה-קייט פונעם שטעקן:
- עס איז געגעבן געווארן פאר אדם הראשון ווען ער איז ארויס פון גן עדן.
- שפעטער איז עס איבערגעגאנגען צו חנוך, נח, שם, אברהם, יצחק, און יעקב[4].
- יעקב האט עס גענוצט ווען ער האט אריבערגעטרעטן דעם ירדן[5] און עס שפעטער איבערגעגעבן פאר זיין זון יוסף[4].
- נאך יוסף'ס פטירה האבן די עגיפטער געפלינדערט זיין הויז, און דער שטעקן איז אנגעקומען צו פרעה'ס פאלאץ[4].
- יתרו, וואס איז דעמאלט געווען א יועץ פאר פרעה, האט געזען די הייליגע אותיות אויפן שטעקן און עס גענומען קיין מדין, וואו ער האט עס איינגעפלאנצט אין זיין גארטן. קיין שום מענטש האט עס נישט געקענט ארויסציען פון דער ערד ביז משה רבינו איז אנגעקומען און עס ארויסגענומען מיט גרינגקייט. ווען יתרו האט דאס געזען, האט ער פארשטאנען אז משה איז דער גואל פון אידן און אים געגעבן זיין טאכטער צפורה פאר א ווייב[4].
מופתים
דער שטעקן האט געשפילט א צענטראלעראלע ראלע אין די וואונדער פון דער גאולה פון מצרים:
- נחש און תנין: ביים סנה האט גאט געוויזן משה ווי דער שטעקן ווערט איבערגעדרייט אין א שלאנג און צוריק א שטעקן[6]. שפּעטער האט אהרן אראפגעווארפן זיין שטעקן פאר פרעה און עס איז געווארן א תנין (קראָקאָדיל אָדער גרויסער שלאַנג), וואס האט איינגעשלונגען די שטעקנס פון די מצרי'שע כישוף-מאַכערס[7].
- די צען מכות: זעקס פון די מכות זענען געברענגט געווארן דורך דורך קלאפן אדער אויפהייבן דעם שטעקן. אהרן האט עס גענוצט פאר בלוט, פרעש, און לייז[8], בשעת משה האט עס גענוצט פאר האגל, היישעריק, און פינצטערניש[9]. רש"י און אנדערע מפרשים דעבאטירן צי משה און אהרן האבן געהאט צוויי באזונדערע שטעקנס אדער נאר איין הייליגן שטעקן וואס זיי האבן געטיילט.
- קריעת ים סוף: משה האט אויפגעהויבן זיין שטעקן איבערן ים, און דער ים האט זיך געשפאלטן.
- וואסער פון שטיין: צוויי מאל אין דער מדבר האט משה ארויסגעצויגן וואסער פון אַ פעלז דורך דעם שטעקן. דאָס צווייטע מאָל, אין מי מריבה, האָט משה געשלאָגן דעם שטיין אַנשטאָט רעדן צו אים, וואָס איז געווען זיין חטא[10].
- מלחמה מיט עמלק: ביי דער שלאַכט קעגן עמלק, האט משה געהאלטן דעם שטעקן אין זיין האנט אויפ'ן באַרג; כל זמן זיין האנט מיט דעם שטעקן איז געווען הויך, האבן די אידן געזיגט[11].
- מלאך המות: לויט דעם מדרש, ווען דער מלאך המות איז געקומען נעמען משה'ס נשמה, האט משה אים געשלאגן מיטן שטעקן און אים פארטריבן.
נאָך משה רבינו'ס פּטירה
נאך משה רבינו'ס פטירה איז דער [12]איבערגעגאנגען דורך די דורות: עס איז געווען אין די הענט פון יהושע בן נון און שפעטער ביי דוד המלך, וואס האט אים געהאלטן ווען ער איז ארויס קעמפן קעגן גלית. עס איז געבליבן ביי די מלכים פון בית דוד ביזן חורבן פון בית המקדש[13]. פארן חורבן איז דער שטעקן באהאלטן געווארן דורך קעניג יאשיהו אדער נביא ירמיהו צוזאמען מיטן ארון הקודש און דעם מן אין אַ געהיימער אָרט אונטער דעם בית המקדש[14].
צוקונפט ביי דער גאולה
לויט דער טראדיציע, וועט דער שטעקן זיך ווידער באווייזן ביים דער ענדגילטיגער גאולה און וועט איבערגעגעבן ווערן פאר דעם מלך המשיח אלס א סימבאל פון זיין אויטאריטעט איבער די פעלקער[13]. איין לעגענדע אין "ספר זרובבל" דערציילט אז די מאמע פון משיח, חפצי-בה, וועט אים נוצן אין די מלחמות פון אחרית הימים[15].
- ↑ שמות רבה, פרשה ח', פסקה ג'. רש"י אויף שמות יז, ו.
- ↑ זעט זוהר חדש בשלח, לח, ב. ילקוט ראובני, חוקת. ספורנו אויף שמות ד, יז.
- ↑ תרגום יונתן אויף שמות יד, כא. שמות רבה, פרשה ח', פסקה ג'.
- ↑ 4.0 4.1 4.2 4.3 פרקי דרבי אליעזר, פרק מ'.
- ↑ בראשית לב, יא. ילקוט שמעוני חוקת, רמז תשס"ג.
- ↑ שמות ד, א–ב.
- ↑ שמות ז, ח–יג.
- ↑ שמות ז, יט–כ. שמת ח, א–ב. שמות ח, יב–יג.
- ↑ שמות ט, כב–כג. שמות י, יב–יג. שמות י, כא–כב (זעט אבן עזרא דארט.).
- ↑ שמות יז, א–ז. במדבר כ, ב–יא.
- ↑ שמות יז, ח–יג. זעט רשב"ם אויף שמות יז, יא.
- ↑ דברים רבה, פרשה י"א, פסקה י'.
- ↑ 13.0 13.1 ילקוט שמעוני חוקת, רמז תשס"ג.
- ↑ זעט מדרש שכל טוב, שמות ד, יז.
- ↑ Israel Lévi, “L’apocalypse de Zorobabel et le roi de Perse Siroès,” REJ 68 (1914): 135.3-6.