אונטערשייד צווישן ווערסיעס פון "לישב בסוכה"

כמעט אלע פוסקים האלטן אז מען פירט זיך למעשה ווי דער רבינו תם, און אזוי פסקנ'ט דער מחבר און דער רמ"א{{הערה|{{שולחן ערוך|אורח חיים|תרלט|ח}}}}, צוליב [[ספק ברכות להקל]]{{מקור}}. מערסטנס [[תימנ'ער אידן]] פירן זיך אבער ווי די שיטה פון רוב ראשונים{{הערה|{{היברובוקס|2=פעולת צדיק|3=1716|4=סימן נט|עמוד=63|באנד=א}}.}}, און אזוי האבן אויך גע'פסק'נט איינצלנע אשכנז'ישע פוסקים: דער [[ווילנער גאון]]{{הערה|ביאור הגר"א; [[S:מעשה רב הלכות סוכה#ריח|מעשה רב אות ריח]]}} און [[חזון איש]]{{הערה|ארחות רבינו ב, עמ' רכה}}.

איינער וואס באזוכט זיין חבר'ס סוכה, זאגט דער חיי אדם אז ער מאכן א ברכה אויך אויב ער עסט נישט דארט{{הערה|חיי אדם קמז, כ; געברענגט אין {{משנה ברורה|תרלט|מח}}}} אבער ס'איז בעסער צו טועם זיין עפעס{{הערה|שו"ת ערוגות הבושם או"ח קצב}}. אנדערע זאגן אז ער זאל נישט מאכן נאר אויב ער עסט{{הערה|{{ערוך השולחן|אורח חיים|תרלט|כח}}, און ס'איז משמע אכילה וואס איז מחייב בסוכה}} אדער ער טוט עפעס וואס איז מחויב בסוכה{{הערה|{{שוע הרב|אורח חיים|תרלט|טו}}}}. דער חיי אדם איז אבער נאר גילטיג אויב גייט ער אריין צום חבר'ס סוכה כדי צו וויילן דארט; אויב אבער ער גייט נאר פאר א פאסיווע זאך, ווי למשל כדי צו אפנעמען א חוב, אפילו ער גייט אריין הייסט ער א [[מתעסק]] און דארף נישט מאכן א ברכה{{הערה|משנה ברורה, שער הציון, ס"ק צג; זעט אויך הליכות שלמה הערה כו}}.

עס איז פארהאן א מחלוקת הראשונים וויאזוי מען מאכט די הברכה. לויטן רמב"ם וויבאלד דער עיקר מצוה ווערט מקויים מיטן זיצן למעשה אין סוכה, דארף מען שטיין בשעת'ן זאגן די ברכה, פונקט ווי מען טוט ביי אלע [[ברכות המצוות]], און גלייך דערנאך זיך אוועקזעצן. און ווי אים פירט מען זיך ביי די תימנער אידן. אבער קעגנזייטיג, לויטן [[רבי אברהם בן דוד פון פושקירה (בלאַט עקזיסטירט נאכנישט)|ראב"ד]] און רא"ש ווערט די מצווה מקויים שטייענדיג פונקט ווי זיצנדיג, און דערפאר איז נישטא קיין סיבה צו מאכן די ברכה שטייענדיג וויבאלד דאס מקיים זיין די מצוה האט זיך שוין אנגעפאנגען גלייך מיטן אריינגיין אין סוכה. און וויבאלד מען פירט זיך צו מאכן פארן סעודה, במילא מאכט מען די ברכה זיצנדיג פארן עסן.