4,456
רעדאגירונגען
ק
←חשיבות און קדושה: הגהה
ק ((diffedit)) |
ק (←חשיבות און קדושה: הגהה) |
||
| (2 מיטלסטע ווערסיעס פון 2 באַניצער נישט געוויזן.) | |||
| שורה 30: | שורה 30: | ||
אנדערע מפרשי התורה שמועסן אויס אז ס'איז טאקע נישט קיין חיוב די איבריגע זעקס טעג פון פסח, אבער עס איז פארט א מצוה{{הערה|אזוי איז משמע אין {{מכילתא|מסכתא=פסחא|סימן=י}}; {{תנ"ך|שמות|יב|יח|מפרש=חזקוני}}, געברענגט אין {{ספריא|2=שו"ת חתם סופר, יורה דעה, סי' קצא|3=Responsa_Chatam_Sofer%2C_Yoreh_De'ah.191}}; {{תנ"ך|שמות|יב|כ|מפרש=ר"י אבן כספי}}}}. אזוי ווערט אויך געברענגט בשם די גר"א, וועלכער זאגט אז עס ווערט נאר אנגערופן רשות לגבי דעם ערשטן נאכט וואס איז א חיוב{{הערה|[[שית:Maaseh_Rav.185|מעשה רב, סי' קפה]]; {{ערוך השולחן|אורח חיים|תעה|יח}}; {{משנה ברורה|תעה|מה}}}}. אזוי איז אויך משמע פון עטליכע ראשונים{{הערה|תשובות הרא"ש, [[שית:Teshuvot_HaRosh.23.3|כלל כג אות ג]]; און נאך, זעט [[רבי שמחה הכהן קוק]], [https://www.yeshiva.org.il/midrash/11119 מצות אכילת מצה כל שבעת ימי הפסח].}}. פון אנדערע פוסקים ווייזט אבער אויס אז מען איז נישט מקיים א מצות עשה די איבריגע טעג{{הערה|{{היברובוקס|2=העיטור|3=20516|page=284|עמ=קלה|לינק טעקסט=עשרת הדברות, הל' מצה ומרור}}; {{שולחן ערוך|אורח חיים|תעה|ז}}; {{שוע הרב||תעה|לב}} און נאך.}}. | אנדערע מפרשי התורה שמועסן אויס אז ס'איז טאקע נישט קיין חיוב די איבריגע זעקס טעג פון פסח, אבער עס איז פארט א מצוה{{הערה|אזוי איז משמע אין {{מכילתא|מסכתא=פסחא|סימן=י}}; {{תנ"ך|שמות|יב|יח|מפרש=חזקוני}}, געברענגט אין {{ספריא|2=שו"ת חתם סופר, יורה דעה, סי' קצא|3=Responsa_Chatam_Sofer%2C_Yoreh_De'ah.191}}; {{תנ"ך|שמות|יב|כ|מפרש=ר"י אבן כספי}}}}. אזוי ווערט אויך געברענגט בשם די גר"א, וועלכער זאגט אז עס ווערט נאר אנגערופן רשות לגבי דעם ערשטן נאכט וואס איז א חיוב{{הערה|[[שית:Maaseh_Rav.185|מעשה רב, סי' קפה]]; {{ערוך השולחן|אורח חיים|תעה|יח}}; {{משנה ברורה|תעה|מה}}}}. אזוי איז אויך משמע פון עטליכע ראשונים{{הערה|תשובות הרא"ש, [[שית:Teshuvot_HaRosh.23.3|כלל כג אות ג]]; און נאך, זעט [[רבי שמחה הכהן קוק]], [https://www.yeshiva.org.il/midrash/11119 מצות אכילת מצה כל שבעת ימי הפסח].}}. פון אנדערע פוסקים ווייזט אבער אויס אז מען איז נישט מקיים א מצות עשה די איבריגע טעג{{הערה|{{היברובוקס|2=העיטור|3=20516|page=284|עמ=קלה|לינק טעקסט=עשרת הדברות, הל' מצה ומרור}}; {{שולחן ערוך|אורח חיים|תעה|ז}}; {{שוע הרב||תעה|לב}} און נאך.}}. | ||
עס זענען געווען אייניגע קהילות ווי מען האט זאגאר געמאכט א ברכה 'על אכילת מצה' אלע זיבן טעג{{הערה|{{היברובוקס|רבי רחמים נסים יצחק פאלאג'י|יפה ללב|באנד=ב|7659|page=80|לינק טעקסט=או"ח תעה, ז}}}}; דער פירונג ווערט דעבאטירט דורך דער שדי חמד{{הערה|שדי חמד, [https://tashma.jewishoffice.co.il/books/learn/26012/שדי_חמד/אסיפת_דינים/מערכת_חמץ_ומצה/ | עס זענען געווען אייניגע קהילות ווי מען האט זאגאר געמאכט א ברכה 'על אכילת מצה' אלע זיבן טעג{{הערה|{{היברובוקס|רבי רחמים נסים יצחק פאלאג'י|יפה ללב|באנד=ב|7659|page=80|לינק טעקסט=או"ח תעה, ז}}}}; דער פירונג ווערט דעבאטירט דורך דער שדי חמד{{הערה|שדי חמד, [https://tashma.jewishoffice.co.il/books/learn/26012/שדי_חמד/אסיפת_דינים/מערכת_חמץ_ומצה/סימן_יד מערכת חמץ ומצה, סי' יד], אות י}}, און ווערט שארף קריטיקירט דורך דער מהרש"ם פון ברעזשאן{{הערה|תשובות מהרש"ם, {{ספריא|2=חלק א, סי' רט|3=Teshuvot_Maharsham_Volume_I.209}}}}. | ||
פון די אנדערע זייט איז דא א מנהג בכלל נישט צו עסן קיין מצה אין די איבריגע טעג, בלויז די מחיוב'דיגע כזיתים{{הערה|{{שולחן ערוך|אורח חיים|תס|סק=י|מפרש=שערי תשובה}}}}, און אזוי האבן זיך געפירט עטליכע צדיקים{{הערה|{{אקדמיה|הירצקא גרינפעלד|מנהג בית ליסקא: נישט עסן מצה אין פסח|37583854|קינדערליך|פסח תשע"ז}}}}. דער מונקאטשער רב פּראטעסטירט אבער דעם מנהג{{הערה|{{היברובוקס|רבי חיים אלעזר שפירא|נימוקי אורח חיים|7949|page=187|סי' תעה}}}}. | פון די אנדערע זייט איז דא א מנהג בכלל נישט צו עסן קיין מצה אין די איבריגע טעג, בלויז די מחיוב'דיגע כזיתים{{הערה|{{שולחן ערוך|אורח חיים|תס|סק=י|מפרש=שערי תשובה}}}}, און אזוי האבן זיך געפירט עטליכע צדיקים{{הערה|{{אקדמיה|הירצקא גרינפעלד|מנהג בית ליסקא: נישט עסן מצה אין פסח|37583854|קינדערליך|פסח תשע"ז}}}}. דער מונקאטשער רב פּראטעסטירט אבער דעם מנהג{{הערה|{{היברובוקס|רבי חיים אלעזר שפירא|נימוקי אורח חיים|7949|page=187|סי' תעה}}}}. | ||
| שורה 102: | שורה 102: | ||
דער חתם סופר באטאנט ווי ספּעציעל די מצוה איז, און דערפאר דארף מען מקפיד זיין אין אירע הלכות: "די מצות עשה פון עסן געהיטענעם מצה פּסח ביינאכט איז די איינציגסטע וואס בלייבט ביי אונז פון אלע מצוות פון עסן אין דער גאנצער תורה. מיר האָבן נישט קיין קרבן פּסח, קיין קדשים, קיין תרומה, און קיין מעשר שני, נאר איין מצוה פון יאר צו יאר..."{{הערה|שו”ת חתם סופר, {{שיתופתא|Responsa_Chatam_Sofer%2C_Choshen_Mishpat.196|חושן משפט, השמטות, סימן קצ”ו}}}}. זיין שווער, [[רבי עקיבא אייגער]], שרייבט אויך ווי מען דארף זיך פרייען צו די מצוה{{הערה|1={{אוצר החכמה|2=פסקים ותקנות|3=795|page=70|4=סי' יח}}}}, און נישט קארגן אויף די שיעור{{הערה|1={{אוצר החכמה|2=מכתבי רבי עקיבא איגר|3=11041|page=34|שנת הוצאה=תשכ"ט|עמ=כב|4=מכתב יב}}}}. דער של"ה שרייבט, אז חסידים ואנשי מעשה פלעגן קושן די מצה ביים סדר{{הערה|{{ספריא|רבי ישעיה הורוויץ|שני לוחות הברית, עשרת הדברות, מסכת פסחים, נר מצוה|Shenei_Luchot_HaBerit%2C_Aseret_HaDibrot%2C_Pesachim%2C_Ner_Mitzva.66}}}}. דער גר"א האט "זייער מחבב געווען דאס עסן מצה אלע זיבן טעג"{{הערה|[[שית:Maaseh_Rav.185|מעשה רב, סי' קפה]]}}. דער רוקח שרייבט אז דער וואס עסט מצה כהלכה אין די זיבן טעג ווערט א שותף צו הקב"ה אין מעשה בראשית. | דער חתם סופר באטאנט ווי ספּעציעל די מצוה איז, און דערפאר דארף מען מקפיד זיין אין אירע הלכות: "די מצות עשה פון עסן געהיטענעם מצה פּסח ביינאכט איז די איינציגסטע וואס בלייבט ביי אונז פון אלע מצוות פון עסן אין דער גאנצער תורה. מיר האָבן נישט קיין קרבן פּסח, קיין קדשים, קיין תרומה, און קיין מעשר שני, נאר איין מצוה פון יאר צו יאר..."{{הערה|שו”ת חתם סופר, {{שיתופתא|Responsa_Chatam_Sofer%2C_Choshen_Mishpat.196|חושן משפט, השמטות, סימן קצ”ו}}}}. זיין שווער, [[רבי עקיבא אייגער]], שרייבט אויך ווי מען דארף זיך פרייען צו די מצוה{{הערה|1={{אוצר החכמה|2=פסקים ותקנות|3=795|page=70|4=סי' יח}}}}, און נישט קארגן אויף די שיעור{{הערה|1={{אוצר החכמה|2=מכתבי רבי עקיבא איגר|3=11041|page=34|שנת הוצאה=תשכ"ט|עמ=כב|4=מכתב יב}}}}. דער של"ה שרייבט, אז חסידים ואנשי מעשה פלעגן קושן די מצה ביים סדר{{הערה|{{ספריא|רבי ישעיה הורוויץ|שני לוחות הברית, עשרת הדברות, מסכת פסחים, נר מצוה|Shenei_Luchot_HaBerit%2C_Aseret_HaDibrot%2C_Pesachim%2C_Ner_Mitzva.66}}}}. דער גר"א האט "זייער מחבב געווען דאס עסן מצה אלע זיבן טעג"{{הערה|[[שית:Maaseh_Rav.185|מעשה רב, סי' קפה]]}}. דער רוקח שרייבט אז דער וואס עסט מצה כהלכה אין די זיבן טעג ווערט א שותף צו הקב"ה אין מעשה בראשית. | ||
עס זענען פארהאן פארשידענע סגולות וואס ווערן צוגעשריבן צו אכילת מצה | עס זענען פארהאן פארשידענע סגולות וואס ווערן צוגעשריבן צו אכילת מצה אום פסח, ווי למשל רפואה, אמונה און טהרה. דער זוהר שרייבט וועגן מצה אז דאס איז "מיכלא דאסוותא" - א מאכל וואס היילט, און "דאיהי אסוותא, למיעל ולמנדע ברזא דמהימנותא"{{הערה|{{זוהר|ב|קפג|ב}}.}} – א מאכל וואס ווארצלט אמונה אין הארץ. עס שטייט אויך אין זוהר, אז אכילת מצה רייניגט די נשמת ישראל פון יעדן שמוץ און פגם, און נישט נאר פאר עבירות פון עבר, נאר עס איז אויך בכח צו רייניגן די נשמה פארן עתיד. | ||
==ביבליאגראפיע== | ==ביבליאגראפיע== | ||