אונטערשייד צווישן ווערסיעס פון "דרעפט:סליחות"

דער מנהג פון זאָגן סליחות איז אַן אוראַלטער, און איז זיכער פאַרשפּרייט געווען שוין אין די צייטן פון די גאונים אין בבל, און אפשר נאָך פריער. די משנה דערמאנט תפילות פאַר תעניתים, וואָס האָבן געשלאָסן מיט די ווערטער "הוא יענננו"{{הערה|{{משנה|תענית|ב|ד}}}}.

נאָך דעם חטא העגל (שמות לד, ו-ז) האָט גאָט אַנטפּלעקט די י"ג מידות הרחמים צו משה רבינו. רבי יוחנן האָט געזאָגט, אַז גאָט האָט זיך איינגעוויקלט אין אַ טלית ווי אַ שליח ציבור און געוויזן משה רבנו דעם סדר פון די תּפילות, זאָגנדיג: "כּל זמן שׁיִשְׂרָאֵל חוֹטְאִין — יַעֲשׂוּ לְפָנַי כַּסֵּדֶר הַזֶּה וַאֲנִי מוֹחֵל לָהֶם" (אַז אידן זינדיגן, זאָלן זיי טאָן פאַר מיר לויטן דעם סדר, און איך וועל זיי פאַרגעבן){{הערה|{{בבלי|ראש השנה|יז|ב}}}}.

דער מדרש "[[תנא דבי אליהו]] זוטא" (וואָס שטאַמט פון שפּעטסטנס דעם ניינטן יאָרהונדערט) דערציילט, אַז דוד המלך פאָראויסגעזען דעם חורבן בית המקדש און געפרעגט גאָט ווי אַזוי די אידן וועלן מכופר ווערן פאַר זייערע זינד אָן קרבנות; גאָט האָט געענטפערט אַז די אידן זאָלן זיך איינזאַמלען, מודה זיין פאַר זייערע עבירות און זאָגן סליחות, און גאָט וועט זיי מוחל זיין{{הערה|תנא דבי אליהו זוטא, [https://www.sefaria.org.il/Tanna_DeBei_Eliyahu_Zuta%2C_Additions_to_Seder_Eliyahu_Zuta%2C_Pirkei_DeRabbi_Eliezer.5 נספחים לסדר אליהו זוטא, פרקי דרבי אליעזר, ה]}}.

די סליחות ליטורגיע אַזוי ווי מיר קענען עס היינט, ערשיינט נישט אין דער קלאַסישער פּיּוט אין ארץ-ישׂראל, נאָר איז כּמעט זיכער אַ בבלישע שאַפונג פון דעם 8טן-9טן יאָרהונדערט. מען האַלט אַז די קאָמפּאָזיציע פון די דאָזיגע תּפילות האָט זיך אָנגעהויבן ביים גלות בבל, ווען קרבנות זענען מער נישט געווען דער מיטל פאַר כּפּרה{{הערה|Rodney Werline. ''Penitential Prayer in Second Temple Judaism: the Development of a Religious Institution''. Society of Biblical Literature: Early Judaism and its Literature 13. Atlanta: Scholars Press, 1998.}}. נאָכדעם האָבן זיי זיך פאַרשפּרייט קיין איטאַליע, אַשכּנז און ספרד. דער ערשטער פולשטענדיגער סדר סליחות איז געשריבן געוואָרן ארום יאר ד'תר"ל (870 למס') אינעם סידור פון [[רב עמרם גאון]] פון בבל, אין ענטפֿער אויף אַ פֿראַגע פֿון די ייִדן אין באַרצעלאָנע וועגן דעם ריכטיקן סדר התפילות. במשך די צייטן זענען צוגעלייגט געוואָרן פילע פּיּוטים דורך גרויסע מחברים ווי [[רב סעדיה גאון]], [[רבינו גרשום|רב גרשום מאור הגולה]], [[רש"י]] און בעלי [[תוספות]]. דער ענדגילטיגער אָרט פון סליחות אין דער ליטורגיע האָט זיך געטוישט מיט דער צייט, פון זיין אַריינגעלייגט נאָך דער עמידה, צו ווערן אַ באַזונדערע תפילה.