פרשת צו - ווערסיע היסטאריע

צמא לדעת: החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

2024-07-08T08:23:42Z

החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 08:23, 8 יולי 2024
שורה 189:		שורה 189:
	אין פשוט'ע יארן ווערט די פרשה געליינט אום שבת הגדול, ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה. אין טייל [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט אום [[שבת פרה]] (אין די [[קביעות פון יאר\|קביעות]] [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר\|זחג]]), און אין [[השג יאר]]ן אום [[שבת זכור]]; אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן הפטורה פון די [[ארבע פרשיות]]. אין די איבריגע עיבור יארן קומט עס אויס [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט עס אום שבת פון [[פורים משולש]] און די איינוואוינער פון שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]] ליינען די הפטורה פון [[פורים]].		אין פשוט'ע יארן ווערט די פרשה געליינט אום שבת הגדול, ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה. אין טייל [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט אום [[שבת פרה]] (אין די [[קביעות פון יאר\|קביעות]] [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר\|זחג]]), און אין [[השג יאר]]ן אום [[שבת זכור]]; אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן הפטורה פון די [[ארבע פרשיות]]. אין די איבריגע עיבור יארן קומט עס אויס [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט עס אום שבת פון [[פורים משולש]] און די איינוואוינער פון שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]] ליינען די הפטורה פון [[פורים]].

	== ~~דרויסנדע~~ לינקס ==		== דרויסנדיגע לינקס ==
	{{פרשה לינקס\|בית חב"ד=494140\|בינינו=3035\|אתר פרשת השבוע=2011/03/tzav}}		{{פרשה לינקס\|בית חב"ד=494140\|בינינו=3035\|אתר פרשת השבוע=2011/03/tzav}}

עברי אנכי: הגהה

2024-03-27T18:46:20Z

הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 18:46, 27 מערץ 2024
שורה 27:		שורה 27:
	די פרשה זעצט פאר פון פריערדיגן פרשה מיט די דינים פון די [[קרבנות]] און [[מנחות]] וואס מען האט מקריב געווען אין [[משכן]] און אין [[בית המקדש]]. דאן ווערט געשילדערט די [[שבעת ימי המילואים]] פייערונגען ביים באנייען די משכן.		די פרשה זעצט פאר פון פריערדיגן פרשה מיט די דינים פון די [[קרבנות]] און [[מנחות]] וואס מען האט מקריב געווען אין [[משכן]] און אין [[בית המקדש]]. דאן ווערט געשילדערט די [[שבעת ימי המילואים]] פייערונגען ביים באנייען די משכן.

	פרשת צו ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ג אדר ב']] (אין [[עיבור יאר]]ן) און [[י"ד ניסן]]. אין פשוט'ע יארן געפאלט די סדרה אין דער שבת בעפאר [[פסח]] - [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פקדו ופסחו" - אז פרשת "צו" (פקדו אויף [[אראמיש]]) ווערט געליינט דער שבת בעפאר "פסח". דער כלל ווערט געברענגט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}, אלס גילטיג אין פשוט'ע יארן. אין [[ספר המנהיג]]{{הערה\|{{היברובוקס\|2=ספר המנהיג\|3=8912\|page=116\|4=הלכות פסח, סעיף ד'}}. אויך געברענגט אין {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|מפרש=אליה רבה\|סק=ה}} פונעם [[רבי דוד אבודרהם\|אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/72\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות ע"ב}}.}} ווערט געברענגט דער טעם דערצו, וויבאלד אין די פרשה ~~רעדט מען פון~~ [[הגעלת כלים]] וואס איז נויטיג צו וויסן אין בעפארברייטונג צו פסח.}}; אין [[עיבור יאר]]ן געפאלט עס דער שבת בעפאר אדער נאך [[פורים]]; אין [[השג יאר]]ן דער שבת בעפאר - [[שבת זכור]], אין [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר]]ן קומט עס אויס [[שבת פרה]], וואס אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן מפטיר און הפטורה. און די איבריגע עיבור יארן געפאלט עס אן איינע פון די [[ארבע פרשיות]] - [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט די פרשה אום [[שושן פורים]] - [[פורים משולש]] פאר שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]].		פרשת צו ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ג אדר ב']] (אין [[עיבור יאר]]ן) און [[י"ד ניסן]]. אין פשוט'ע יארן געפאלט די סדרה אין דער שבת בעפאר [[פסח]] - [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פקדו ופסחו" - אז פרשת "צו" (פקדו אויף [[אראמיש]]) ווערט געליינט דער שבת בעפאר "פסח". דער כלל ווערט געברענגט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}, אלס גילטיג אין פשוט'ע יארן. אין [[ספר המנהיג]]{{הערה\|{{היברובוקס\|2=ספר המנהיג\|3=8912\|page=116\|4=הלכות פסח, סעיף ד'}}. אויך געברענגט אין {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|מפרש=אליה רבה\|סק=ה}} פונעם [[רבי דוד אבודרהם\|אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/72\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות ע"ב}}.}} ווערט געברענגט דער טעם דערצו, וויבאלד אין די פרשה ווערט דערמאנט [[הגעלת כלים]]{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|כא\|אן=ספר}}.}} וואס איז נויטיג צו וויסן אין בעפארברייטונג צו פסח.}}; אין [[עיבור יאר]]ן געפאלט עס דער שבת בעפאר אדער נאך [[פורים]]; אין [[השג יאר]]ן דער שבת בעפאר - [[שבת זכור]], אין [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר]]ן קומט עס אויס [[שבת פרה]], וואס אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן מפטיר און הפטורה. און די איבריגע עיבור יארן געפאלט עס אן איינע פון די [[ארבע פרשיות]] - [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט די פרשה אום [[שושן פורים]] - [[פורים משולש]] פאר שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]].

	== פרשה אינהאלט ==		== פרשה אינהאלט ==

עברי אנכי: /* אריינפיר */ הגהה

2024-03-25T21:16:27Z

אריינפיר: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:16, 25 מערץ 2024
שורה 20:		שורה 20:
	}}		}}
	'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}		'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}
	אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און ~~זיבן~~ פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}		אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און אכט פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}
	לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}		לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}
	.{{ש}}		.{{ש}}

עברי אנכי: /* אריינפיר */ הגהה

2024-03-25T21:14:19Z

אריינפיר: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:14, 25 מערץ 2024
שורה 19:		שורה 19:
	\| הפטורה3 = {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|כח}}, און מ'לייגט צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז}}		\| הפטורה3 = {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|כח}}, און מ'לייגט צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז}}
	}}		}}
	'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ~~ביז~~ ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}		'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}
	אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}		אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}
	לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}		לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}

צמא לדעת: מכלוליזאציע

2024-03-22T09:43:14Z

מכלוליזאציע

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:43, 22 מערץ 2024
שורה 1:		שורה 1:
			{{פירט אהער\|צו\|דער יאר צ"ו לבריאת עולם\|יארן א' - צ"ט\|צ"ו}}
	{{דעסקריפציע\|צווייטע פרשה פון ספר ויקרא}}{{פרשת שבוע		{{דעסקריפציע\|צווייטע פרשה פון ספר ויקרא}}{{פרשת שבוע
	\| פריערדיגע = פרשת ויקרא		\| פריערדיגע = פרשת ויקרא

צמא לדעת: הגהה

2024-03-22T09:37:28Z

הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:37, 22 מערץ 2024
שורה 1:		שורה 1:
	~~{{דרעפט}}~~
	~~<!-- הייבט אן רעדאגירן אונטער די שורה -->~~
	{{דעסקריפציע\|צווייטע פרשה פון ספר ויקרא}}{{פרשת שבוע		{{דעסקריפציע\|צווייטע פרשה פון ספר ויקרא}}{{פרשת שבוע
	\| פריערדיגע = פרשת ויקרא		\| פריערדיגע = פרשת ויקרא
שורה 202:		שורה 200:
	{{ספר ויקרא}}		{{ספר ויקרא}}

	[[:קאַטעגאָריע:פרשת צו\|*]]		[[קאַטעגאָריע:פרשת צו\|*]]
	[[:קאַטעגאָריע:פרשיות ספר ויקרא]]		[[קאַטעגאָריע:פרשיות ספר ויקרא]]
	[[:קאַטעגאָריע:אדר]]		[[קאַטעגאָריע:אדר]]
	[[:קאטעגאריע:ניסן]]		[[קאטעגאריע:ניסן]]
	[[:קאַטעגאָריע:המכלול ארטיקלען]]		[[קאַטעגאָריע:המכלול ארטיקלען]]
	[[he:פרשת צו]]		[[he:פרשת צו]]
	{{קרד}}		{{קרד}}

צמא לדעת: צמא לדעת האט אריבערגעפירט בלאט דרעפט:פרשת צו צו פרשת צו אן לאזן א ווייטערפירונג

2024-03-22T09:36:05Z

צמא לדעת האט אריבערגעפירט בלאט דרעפט:פרשת צו צו פרשת צו אן לאזן א ווייטערפירונג

→ עלטערע ווערסיע

רעוויזיע פון 09:36, 22 מערץ 2024

צמא לדעת: /* הפטורה */ הגהה

2024-03-22T09:21:45Z

הפטורה: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:21, 22 מערץ 2024
שורה 188:		שורה 188:
	די [[הפטורה]] פון פרשת צו איז אין [[ספר ירמיהו]], וואו דער נביא מוסר'ט די אידן אז זיי פארדעקן זייערע זינד מיט'ן ברענגען קרבנות. מען הייבט אן ביי {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|לאנג=יא\|אן=ספר}}; די ספרדים און אשכנזים ליינען ביז {{תנ"ך\|ירמיהו\|ח\|ג\|לאנג=יא\|אן=ספר}}, און די תימנים, איטאליענער און חב"ד ביז {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}{{הערה\|אבודרהם {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/26\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות כ"ו}}.}}; דאן לייגט מען צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|ט\|כב\|כג\|לאנג=יא\|אן=ספר}}. די איטאליענער לייגן צו אנשטאט {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}. ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ליינט מען {{תנ"ך\|מלאכי\|ג\|ד\|כד\|לאנג=יא}}, און ליינען דערנאך איבער {{תנ"ך\|מלאכי\|ג\|כג\|לאנג=יא\|אן=פרק}} (די הפטורה פון [[שבת הגדול]]).		די [[הפטורה]] פון פרשת צו איז אין [[ספר ירמיהו]], וואו דער נביא מוסר'ט די אידן אז זיי פארדעקן זייערע זינד מיט'ן ברענגען קרבנות. מען הייבט אן ביי {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|לאנג=יא\|אן=ספר}}; די ספרדים און אשכנזים ליינען ביז {{תנ"ך\|ירמיהו\|ח\|ג\|לאנג=יא\|אן=ספר}}, און די תימנים, איטאליענער און חב"ד ביז {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}{{הערה\|אבודרהם {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/26\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות כ"ו}}.}}; דאן לייגט מען צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|ט\|כב\|כג\|לאנג=יא\|אן=ספר}}. די איטאליענער לייגן צו אנשטאט {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}. ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ליינט מען {{תנ"ך\|מלאכי\|ג\|ד\|כד\|לאנג=יא}}, און ליינען דערנאך איבער {{תנ"ך\|מלאכי\|ג\|כג\|לאנג=יא\|אן=פרק}} (די הפטורה פון [[שבת הגדול]]).

	אין פשוט'ע יארן ווערט די פרשה געליינט אום שבת הגדול, אין טייל [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט אום [[שבת פרה]] (אין די [[קביעות פון יאר\|קביעות]] [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר\|זחג]]), און אין [[השג יאר]]ן אום [[שבת זכור]]; אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן הפטורה פון די [[ארבע פרשיות]]. אין די איבריגע עיבור יארן קומט עס אויס [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט עס אום שבת פון [[פורים משולש]] און די איינוואוינער פון שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה ~~מימות יהושע בן נון~~]] ליינען די הפטורה פון [[פורים]].		אין פשוט'ע יארן ווערט די פרשה געליינט אום שבת הגדול, ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה. אין טייל [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט אום [[שבת פרה]] (אין די [[קביעות פון יאר\|קביעות]] [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר\|זחג]]), און אין [[השג יאר]]ן אום [[שבת זכור]]; אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן הפטורה פון די [[ארבע פרשיות]]. אין די איבריגע עיבור יארן קומט עס אויס [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט עס אום שבת פון [[פורים משולש]] און די איינוואוינער פון שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]] ליינען די הפטורה פון [[פורים]].

	== דרויסנדע לינקס ==		== דרויסנדע לינקס ==

צמא לדעת: /* מצוות אין דער פרשה */ הגהה

2024-03-22T09:18:25Z

מצוות אין דער פרשה: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:18, 22 מערץ 2024
שורה 152:		שורה 152:
	\|-		\|-
	!16		!16
	\|~~פארברענגען~~ קדשים וואס איז טמא געווארן		\|פארברענען קדשים וואס איז טמא געווארן
	\|...בָּאֵשׁ יִשָּׂרֵף ({{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|יט\|אן=ספר}})		\|...בָּאֵשׁ יִשָּׂרֵף ({{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|יט\|אן=ספר}})
	\|ניין		\|ניין
	\|		\|יעדער
	\|עשה		\|עשה
	\|-		\|-

צמא לדעת: /* אריינפיר */ הגהה

2024-03-22T09:10:25Z

אריינפיר: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:10, 22 מערץ 2024
שורה 10:		שורה 10:
	\| אינהאלט = דינים פון [[קרבנות]], [[שבעת ימי המילואים]]		\| אינהאלט = דינים פון [[קרבנות]], [[שבעת ימי המילואים]]
	\| עשה חינוך = [[תרומת הדשן]], אנצינדן דעם פייער אויפ'ן [[מזבח העולה\|מזבח]], עסן שיירי [[קרבן מנחה\|מנחה]], [[מנחת חביתין]], דינים פון [[קרבן חטאת]], [[קרבן אשם]], [[קרבן שלמים]], פארברענען [[נותר]], פארברענען קדשים וואס איז טמא געווארן		\| עשה חינוך = [[תרומת הדשן]], אנצינדן דעם פייער אויפ'ן [[מזבח העולה\|מזבח]], עסן שיירי [[קרבן מנחה\|מנחה]], [[מנחת חביתין]], דינים פון [[קרבן חטאת]], [[קרבן אשם]], [[קרבן שלמים]], פארברענען [[נותר]], פארברענען קדשים וואס איז טמא געווארן
	\| לא תעשה חינוך = אויסלעשן דעם פייער פונעם מזבח, מאכן שיירי מנחה [[חמץ]], עסן פון מנחת כהן, עסן פון חטאת פנימי, [[נותר\|איבערלאזן]] פלייש פון קרבנות נאכ'ן צייט, עסן [[פיגול]], עסן פלייש פון קרבנות וואס זענען טמא געווארן, [[~~איסור פון עסן~~ חלב\|עסן חֵלֶב]], [[איסור פון עסן בלוט\|עסן בלוט]]		\| לא תעשה חינוך = אויסלעשן דעם פייער פונעם מזבח, מאכן שיירי מנחה [[חמץ]], עסן פון מנחת כהן, עסן פון חטאת פנימי, [[נותר\|איבערלאזן]] פלייש פון קרבנות נאכ'ן צייט, עסן [[פיגול]], עסן פלייש פון קרבנות וואס זענען טמא געווארן, [[חלב\|עסן חֵלֶב]], [[איסור פון עסן בלוט\|עסן בלוט]]
	\| מספר עשה חינוך = 9		\| מספר עשה חינוך = 9
	\| מספר לא תעשה חינוך = 9		\| מספר לא תעשה חינוך = 9
שורה 21:		שורה 21:
	}}		}}
	'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}		'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}
	אין די חומשים איז ~~אריינגעדריקט~~ אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די ~~איינציגטסע~~ פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז די סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין ~~הל'~~ ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די ~~פריעסטע~~ מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}		אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}
	לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}		לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}
	.{{ש}}		.{{ש}}
שורה 28:		שורה 28:
	די פרשה זעצט פאר פון פריערדיגן פרשה מיט די דינים פון די [[קרבנות]] און [[מנחות]] וואס מען האט מקריב געווען אין [[משכן]] און אין [[בית המקדש]]. דאן ווערט געשילדערט די [[שבעת ימי המילואים]] פייערונגען ביים באנייען די משכן.		די פרשה זעצט פאר פון פריערדיגן פרשה מיט די דינים פון די [[קרבנות]] און [[מנחות]] וואס מען האט מקריב געווען אין [[משכן]] און אין [[בית המקדש]]. דאן ווערט געשילדערט די [[שבעת ימי המילואים]] פייערונגען ביים באנייען די משכן.

	פרשת צו ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ג אדר ב']] (אין [[עיבור יאר]]ן) און [[י"ד ניסן]]. אין פשוט'ע יארן געפאלט די סדרה אין דער שבת בעפאר [[פסח]] - [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פקדו ופסחו" - אז פרשת "צו" (פקדו אויף [[אראמיש]]) ווערט געליינט דער שבת בעפאר "פסח". דער כלל ווערט געברענגט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}, אלס גילטיג אין פשוט'ע יארן. אין [[ספר המנהיג]]{{הערה\|{{היברובוקס\|2=ספר המנהיג\|3=8912\|page=116\|4=הלכות פסח, סעיף ד'}}. אויך געברענגט אין {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|מפרש=אליה רבה\|סק=ה}} פונעם [[רבי דוד אבודרהם\|אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/72\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות ע"ב}}.}} ווערט געברענגט דער טעם דערצו, וויבאלד אין די פרשה רעדט מען פון [[הגעלת כלים]] וואס איז נויטיג צו וויסן אין בעפארברייטונג צו פסח.}}; אין [[עיבור יאר]]ן געפאלט עס דער שבת בעפאר אדער נאך [[פורים]]; אין [[השג יאר]]ן דער שבת בעפאר - [[שבת זכור]], אין [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר]]ן קומט עס אויס [[שבת פרה]], וואס אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן מפטיר און הפטורה. און די איבריגע עיבור יארן געפאלט עס אן איינע פון די [[ארבע פרשיות]] - [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט די פרשה אום [[שושן פורים]] - [[פורים משולש]] פאר שטעט ~~וואס~~ וואס זענען [[~~מוקפות חומה ימות יהושע בן נון\|~~מוקפות חומה]].		פרשת צו ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ג אדר ב']] (אין [[עיבור יאר]]ן) און [[י"ד ניסן]]. אין פשוט'ע יארן געפאלט די סדרה אין דער שבת בעפאר [[פסח]] - [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פקדו ופסחו" - אז פרשת "צו" (פקדו אויף [[אראמיש]]) ווערט געליינט דער שבת בעפאר "פסח". דער כלל ווערט געברענגט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}, אלס גילטיג אין פשוט'ע יארן. אין [[ספר המנהיג]]{{הערה\|{{היברובוקס\|2=ספר המנהיג\|3=8912\|page=116\|4=הלכות פסח, סעיף ד'}}. אויך געברענגט אין {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|מפרש=אליה רבה\|סק=ה}} פונעם [[רבי דוד אבודרהם\|אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/72\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות ע"ב}}.}} ווערט געברענגט דער טעם דערצו, וויבאלד אין די פרשה רעדט מען פון [[הגעלת כלים]] וואס איז נויטיג צו וויסן אין בעפארברייטונג צו פסח.}}; אין [[עיבור יאר]]ן געפאלט עס דער שבת בעפאר אדער נאך [[פורים]]; אין [[השג יאר]]ן דער שבת בעפאר - [[שבת זכור]], אין [[בשה יאר\|בשה]], [[זשה יאר\|זשה]] און [[זחג יאר]]ן קומט עס אויס [[שבת פרה]], וואס אין די פעלער ליינט מען דעם דעזיגנירטן מפטיר און הפטורה. און די איבריגע עיבור יארן געפאלט עס אן איינע פון די [[ארבע פרשיות]] - [[שבת הפסקה]]. אין [[החא יאר]]ן געפאלט די פרשה אום [[שושן פורים]] - [[פורים משולש]] פאר שטעט וואס זענען [[מוקפות חומה]].

	== פרשה אינהאלט ==		== פרשה אינהאלט ==

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:14, 25 מערץ 2024
שורה 19:		שורה 19:
	\| הפטורה3 = {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|כח}}, און מ'לייגט צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז}}		\| הפטורה3 = {{תנ"ך\|ירמיהו\|ז\|כא\|כח}}, און מ'לייגט צו {{תנ"ך\|ירמיהו\|י\|ו\|ז}}
	}}		}}
	'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ~~ביז~~ ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}		'''{{מנוקד\|פרשת צַו}}''' איז די צווייטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 25'סטע פון די תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|ו\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|ח\|לו\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 97 פסוקים{{ביאור\|דאס איז היינט די פאקטישע צאל פסוקים, און אזוי שרייבן די מקורות פון די תקופות הגאונים און ראשונים וואס האבן דאקומענטירט די צאל פסוקים און [[סימני הפרשה\|סימנים]], וועלכע געבן אן אלס סימן - עבדיה"ו, באטרעפנדיג 97{{הערה\|אדער עובדי"ה. אזוי אין [[ספר החילופים]] פון [[מישאל בן עוזיאל]]; דער [[מאירי]] אין {{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=134\|עמ=ס"ג ע"ב}}.}}, און אין טייל כתבי ידות איז געשטאנען "חלב והאליה" (אויך 97){{הערה\|זעט אין {{אוצר החכמה\|מרדכי ליב קצנלנבוגן\|סיני - קכו קכז\|100061\|page=25\|קעפל=רישומי המסורה בסופי פרשות התורה וספרי התנ"ך\|מו"ל=מוסד הרב קוק}}.}}.{{ש}}
	אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}		אין די חומשים איז אריינגעדרוקט אז דער צאל איז 96, און אזוי געבט אויך אן דער סימן פונעם פרשה - צ"ו{{הערה\|ווי אין ערשטן געדרוקטן חומש מיט די סימנים, {{היברובוקס\|2=מקראות גדולות\|3=45301\|page=255\|מקום הוצאה=ווענעציע\|שנת הוצאה=רפ"ה}}.}}. טייל קלערן אז דאס איז גרייזיג{{הערה\|זעט: אהרן ארנד, [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=96399 הסימנים של מנייני הפסוקים שבפרשות התורה]; }}. טייל נעמען אן אז דאס איז מעגליך צוליב וואס די פסוקים {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כא\|כב\|אן=ספר}}{{הערה\|אדער {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח\|כט\|אן=פרק}}. זע [[#לויט\|ווייטער]] אין שמועס איבער פרשיות.}} דארפן צו גיין אינאיינעם, וויבאלד דאס איז די איינציגסטע פסוק "וידבר" וואס הייבט נישט אן א באזונדערע פרשה (פתוחה אדער סתומה){{הערה\|{{אוצר החכמה\|הרב שמואל דוד הכהן מונק\|ירחון אור תורה\|16451\|page=63\|קעפל=הגהות על המסרה שבסוף הפרשיות\|באנד=קיג\|שנת הוצאה=תשלז\|מו"ל=ישראל כהן (עורך)\|עמ=סג\|תשל"ז}}.}}. אנדערע שפעקולירן{{הערה\|ברוך גלאטצער, "קונטרס יד הסימנים", [https://forum.otzar.org/download/file.php?id=79721 עמ' נה]; {{אוצר החכמה\|משה גלביין\|פני החמה - סימני מניין הפסוקים\|600199\|page=133\|עמ=קכב}}}}, אז דער סימן איז געווען צ"ו מיט'ן כולל{{הערה\|זעט [https://hakirah.org/Vol%205%20Epstein.pdf#page=14 א רשימה] פון נאך אזעלכע חילוקים דורכאויס די תורה.}}.}} און זיבן פרשיות - זיבן [[פרשה פתוחה\|פתוחות]]{{ביאור\|{{אנקער\|פתוחה\|לויט}} ווי דער [[רמב"ם]] רעכנט אויס אין הלכות ספר תורה{{הערה\|[https://beta.hebrewbooks.org/rambam.aspx?sefer=2&rtype=צורת%20הדף&hilchos=8&perek=8&halocha=4 פרק ח' הלכה ד'].}}: "...כולן פתוחות והן שש" (און מיט'ן אנהייב פרשה - זיבן). דער [[הגהות מיימוניות]] מערקט אן אז דער רמב"ם שרייבט "וידבר דדבר אל בני ישראל", און ס'איז פארהאן צוויי אזעלכע פסוקים: {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כב}}, וידבר... דבר אל בנ"י כל חלב, און {{תנ"ך\|ויקרא\|ז\|כח}}, וידבר ... המקריב. דער הגה"מ און דער מאירי{{הערה\|{{היברובוקס\|2=קרית ספר - חלק ב\|3=49533\|page=133\|קעפל=סדר צו את אהרן, פרשה ז'}}.}} ברענגען אז אלע מדיוק'דיגע ספרים און תיקוני סופרים האבן א פתוחה ביי ביידע וידבר'ס, און אלע אנדערע 71 מאל וואו עס שטייט אין די תורה וידבר ד' אל משה לאמר, הייבט עס אן א פרישע פרשה. דער הגה"מ שרייבט אז עס איז ווארשיינליך א טעות סופר, אבער דער [[כסף משנה]] שרייבט אז דער רמב"ם האט יא אזוי געשריבן, און אזוי האט ער געזען אין א ספר מוגה{{הערה\|אויך די פארשער זאגן אז די פריסטע מאנוסקריפטן פונעם משנה תורה שטייט אזוי (זעט עופר און פענקאווער). דער כס"מ האט געהאט א גירסא אז ביידע זענען פתוחות, "והן שבע", און ווארפט דאס אפ. היינט שטייט ארויסגעשריבן וידבר דדבר אל בנ"י המקריב.}}.{{ש}}
	לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}		לויט די אנגענומענע מיינונג האט דער רמב"ם געשריבן זיין סדר לויט'ן [[כתר ארם צובה]], און דאס איז דער "ספר הידוע במצרים ... שהגיהו [[בן אשר]]". לויט עטליכע עדות איז אין כתר פארהאן פתוחות ביי ביידע וידבר'ס, ווי אין די איבריגע פריע כתבי ידות פון תנ"ך{{הערה\|ווי רבי יהודה עטיה, אין אנטווארט צו קאסוטו, געברענגט דורך עופר און פענקאווער.}}. [[משה דוד קאסוטו]] האט פון דעם (און נאך א צאל אומאיינהייטליכקייטן) געוואלט ציען א מסקנא אז דער כתר איז נישט געווען דער מקור פאר'ן רמב"ם; שרגא דוד פענקאווער{{הערה\|{{צ-בוך\|מחבר=יצחק שרגא פענקאווער\|נאמען=נוסח התורה בכתר ארם-צובה – עדות חדשה\|מו"ל=[[בר-אילן אוניווערסיטעט]]\|שנת הוצאה=1992\|ISBN=965-226-129-7}}; [https://openscholar.huji.ac.il/sites/default/files/he_bible_project/files/penkower_j.s.2.pdf Maimonides and the Aleppo Codex] ב. 87.}} צווייפלט אין די עדות איבער'ן כתר, אז ס'געווען דארט עטוואס ליידיג פלאץ{{הערה\|ווי דער מאירי שלאגט אויך פאר, צו לייגן א "פרשה סדורה" פאר וידבר.}} אין וועלכע זיי האבן זיך טועה געווען, אין צייט וואס [[יוסף עופר]] וויל ענדערש אנלייגן אז דער טעות איז אין משנה תורה{{הערה\|{{צ-זשורנאל\|[[יוסף עופר]]\|כתר ארם צובה לאור רשימותיו של מ"ד קאסוטו\|ספונות\|ספר רביעי (יט)\|מו"ל=מכון בן־צבי\|מקום הוצאה=ירושלים\|שנת הוצאה=תשמ"ט\|קישור=https://yosefofer.com/papers/The%20Aleppo%20Codex.pdf#page=50}}.}}