פרשת אחרי - ווערסיע היסטאריע

צמא לדעת: צולייגן לינק צו גורל

2024-07-28T08:28:21Z

צולייגן לינק צו גורל

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 08:28, 28 יולי 2024
שורה 24:		שורה 24:

	== פרשה אינהאלט ==		== פרשה אינהאלט ==
	די פרשה הייבט זיך אן מיט אן אנזאג - זיך באציענדיג צום טויט פון [[נדב און אביהוא]] דערציילט אין [[פרשת שמיני]], מען זאל נישט טון ווי זיי און אריינגיין אומזיסט אין בית המקדש, און אין קדשי קדשים זאל דער [[כהן גדול]] אריינגיין נאר אום יום כיפור, און עס ווערט אראפגעגעבן דער סדר פון דער [[עבודה פון יום כיפור]]; די ספעציעלע קרבנות, די ספעציעלע "בגדי לבן" פון כהן גדול, און דער גורל פון די צוויי ציגן - דעם שעיר לה' און [[שעיר לעזאזל]]{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.		די פרשה הייבט זיך אן מיט אן אנזאג - זיך באציענדיג צום טויט פון [[נדב און אביהוא]] דערציילט אין [[פרשת שמיני]], מען זאל נישט טון ווי זיי און אריינגיין אומזיסט אין בית המקדש, און אין קדשי קדשים זאל דער [[כהן גדול]] אריינגיין נאר אום יום כיפור, און עס ווערט אראפגעגעבן דער סדר פון דער [[עבודה פון יום כיפור]]; די ספעציעלע קרבנות, די ספעציעלע "בגדי לבן" פון כהן גדול, און דער [[גורל]] פון די צוויי ציגן - דעם שעיר לה' און [[שעיר לעזאזל]]{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.

	דאן ווערט אנגעזאגט דער איסור פון שחוטי חוץ - שחט'ן אינדרויסן פון בית המקדש, און די מצוה פון כיסוי הדם - צודעקן דעם בלוט נאכ'ן שחט'ן א חיה אדער פויגל{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יז\|אן=ספר}}.}}. אינעם קומענדיגן קאפיטל ווערן אויסגערעכנט 24 לאוין פון איסורי עריות{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.		דאן ווערט אנגעזאגט דער איסור פון שחוטי חוץ - שחט'ן אינדרויסן פון בית המקדש, און די מצוה פון כיסוי הדם - צודעקן דעם בלוט נאכ'ן שחט'ן א חיה אדער פויגל{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יז\|אן=ספר}}.}}. אינעם קומענדיגן קאפיטל ווערן אויסגערעכנט 24 לאוין פון איסורי עריות{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.

צמא לדעת: החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

2024-07-08T08:24:44Z

החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 08:24, 8 יולי 2024
שורה 258:		שורה 258:
	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".

	== ~~דרויסנדע~~ לינקס ==		== דרויסנדיגע לינקס ==
	{{פרשה לינקס\|בית חב"ד=662715\|בינינו=7378\|אתר פרשת השבוע=2011/04/achrey-moth}}		{{פרשה לינקס\|בית חב"ד=662715\|בינינו=7378\|אתר פרשת השבוע=2011/04/achrey-moth}}

עברי אנכי: /* הפטורה */ אויסדרוק

2024-06-04T22:54:27Z

הפטורה: אויסדרוק

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 22:54, 4 יוני 2024
שורה 254:		שורה 254:
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך ~~דאך~~ צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך פארט צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".

עברי אנכי: /* אריינפיר */ קריאות המועדים

2024-06-04T16:28:10Z

אריינפיר: קריאות המועדים

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 16:28, 4 יוני 2024
שורה 21:		שורה 21:
	די פרשה הייבט זיך אן מיט'ן פסוק {{ציטוטון\|וַיְדַבֵּר ה' אֶל מֹשֶׁה אַחֲרֵי מוֹת שְׁנֵי בְּנֵי אַהֲרֹן...}}, ווי [[משה]] זאגט אן [[אהרן]] נישט אריינצוגיין אין קדשי קדשים, סיידן אום יום כיפור, און די פרשה זעצט פאר מיט'ן סדר פון דער עבודת יום הכיפורים. דאן ווערט געברענגט דער איסור פון [[שחוטי חוץ]] און די מצוה פון [[כיסוי הדם]]. דערנאך ווערן אויסגערעכנט א לאנגע ליסטע פון [[איסורי עריות]].		די פרשה הייבט זיך אן מיט'ן פסוק {{ציטוטון\|וַיְדַבֵּר ה' אֶל מֹשֶׁה אַחֲרֵי מוֹת שְׁנֵי בְּנֵי אַהֲרֹן...}}, ווי [[משה]] זאגט אן [[אהרן]] נישט אריינצוגיין אין קדשי קדשים, סיידן אום יום כיפור, און די פרשה זעצט פאר מיט'ן סדר פון דער עבודת יום הכיפורים. דאן ווערט געברענגט דער איסור פון [[שחוטי חוץ]] און די מצוה פון [[כיסוי הדם]]. דערנאך ווערן אויסגערעכנט א לאנגע ליסטע פון [[איסורי עריות]].

	פרשת אחרי ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ד ניסן]] און [[י"ג אייר]] (אין [[חוץ לארץ\|חו"ל]]). אין פשוט'ע יארן ווערט אחרי געליינט אינאיינעם מיט דער קומענדיגער פרשה - [[פרשת קדושים\|קדושים]]{{ביאור\|כדי צו צופאסן די 54 פרשיות צו די מערסטנס 48 שבתים אין א שנה פשוטה אין וועלכע מען ליינט א פרשה, [[ימים טובים]] אויסגעשלאסן.}}, ווען אינאיינעם באטרעפט די קריאה פון אחרי און קדושים 144 פסוקים. אין [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט באזונדער, געווענליך די וואך נאך [[פסח]], אויסער אין עיבור יארן וואס הייבן זיך אן דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן), וואס דאן ווערט עס געליינט אום [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פטיר ופסח" (די "פטירה" פון בני אהרן, בעפאר "פסח") אדער "אוחר ופסח" ("אחרי" און פסח), פאר עיבור יארן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג. דער כלל ווערט געברענגט אין [[מחזור ויטרי]]{{הערה\|{{שיתופתא\|Machzor_Vitry,_Laws_of_Purim/256\|סימן רנ"ו}}.}} אלס דער מנהג פון צרפת, אדער אלס מנהג פון [[רבינו תם]]{{הערה\|אזוי אין די {{היברובוקס\|2=השלמות למחזור ויטרי\|3=10172\|page=410\|עמ=6}}.}}, און אזוי ווערט גע'פסק'נט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}.}}.		פרשת אחרי ווערט געליינט צווישן די דאטומען [[י"ד ניסן]] און [[י"ג אייר]] (אין [[חוץ לארץ\|חו"ל]]). אין פשוט'ע יארן ווערט אחרי געליינט אינאיינעם מיט דער קומענדיגער פרשה - [[פרשת קדושים\|קדושים]]{{ביאור\|כדי צו צופאסן די 54 פרשיות צו די מערסטנס 48 שבתים אין א שנה פשוטה אין וועלכע מען ליינט א פרשה, [[ימים טובים]] אויסגעשלאסן.}}, ווען אינאיינעם באטרעפט די קריאה פון אחרי און קדושים 144 פסוקים. אין [[עיבור יאר]]ן ווערט עס געליינט באזונדער, געווענליך די וואך נאך [[פסח]], אויסער אין עיבור יארן וואס הייבן זיך אן דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן), וואס דאן ווערט עס געליינט אום [[שבת הגדול]]{{ביאור\|לויט'ן כלל פון "פטיר ופסח" (די "פטירה" פון בני אהרן, בעפאר "פסח") אדער "אוחר ופסח" ("אחרי" און פסח), פאר עיבור יארן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג. דער כלל ווערט געברענגט אין [[מחזור ויטרי]]{{הערה\|{{שיתופתא\|Machzor_Vitry,_Laws_of_Purim/256\|סימן רנ"ו}}.}} אלס דער מנהג פון צרפת, אדער אלס מנהג פון [[רבינו תם]]{{הערה\|אזוי אין די {{היברובוקס\|2=השלמות למחזור ויטרי\|3=10172\|page=410\|עמ=6}}.}}, און אזוי ווערט גע'פסק'נט אין [[טור]] און אין [[שלחן ערוך]]{{הערה\|{{טור\|אורח חיים\|תכח}}; {{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ד}}.}}.}}. די פרשה פון עבודת יום כיפור ({{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|א\|לד\|אן=ספר}}) ווערט געליינט [[יום כיפור]] ביי שחרית, און די פרשה פון די עריות ({{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|א\|ל\|אן=ספר}}) ווערט געליינט יום כיפור ביי מנחה.

	== פרשה אינהאלט ==		== פרשה אינהאלט ==

עברי אנכי: /* הפטורה */ ט"ס

2024-06-03T23:55:28Z

הפטורה: ט"ס

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 23:55, 3 יוני 2024
שורה 252:		שורה 252:

	== הפטורה ==		== הפטורה ==
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

צמא לדעת: הגהה, פארראכטן פּאראמעטער

2024-05-09T09:12:25Z

הגהה, פארראכטן פּאראמעטער

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 09:12, 9 מאי 2024
שורה 6:		שורה 6:
	\| צאל ווערטער = 1170 (43'סטע)		\| צאל ווערטער = 1170 (43'סטע)
	\| צאל אותיות = 4294 (45'סטע)		\| צאל אותיות = 4294 (45'סטע)
	\| אינהאלט = [[עבודה פון יום כיפור]] אין בית המקדש, איסור פון שחוטי חוץ, מצוה פון [[כיסוי הדם]], [[איסורי עריות]]		\| אינהאלט = [[עבודה פון יום כיפור]] אין בית המקדש, איסור פון [[שחוטי חוץ]], מצוה פון [[כיסוי הדם]], [[איסורי עריות]]
	\| עשה חינוך = [[עבודה פון יום כיפור]], כיסוי הדם		\| עשה חינוך = [[עבודה פון יום כיפור]], כיסוי הדם
	\| לא תעשה חינוך = [[אריינגיין צום הר הבית\|אריינגיין אין בית המקדש]] ~~אומזינסט~~, שחט'ן קדשים אינדרויסן פון [[עזרה]], ~~וואוינען מיט~~ איינע פון די [[איסורי עריות]], וואוינען מיט: טאטע, מאמע, טאטע'ס ווייב, שוועסטער, אייניקל - דורך זון אדער טאכטער, טאכטער, שוועסטער פון איין טאטע, טאטע'ס שוועסטער, מאמע'ס שוועסטער, ברודער פון טאטן, טאטע'ס ברודער'ס ווייב, שנור, ברודער'ס ווייב, א פרוי מיט איר טאכטער, פרוי מיט אייניקל - דורך זון אדער טאכטער, פרוי און איר שוועסטער, נדה, אריבערפירן קינדער פאר'ן [[מולך]], [[משכב זכר]], [[משכב בהמה]] פאר מענער און פרויען		\| לא תעשה חינוך = [[אריינגיין צום הר הבית\|אריינגיין אין בית המקדש]] אומזיסט, שחט'ן קדשים אינדרויסן פון [[עזרה]], דערנענטערן צו איינע פון די [[איסורי עריות]], וואוינען מיט: טאטע, מאמע, טאטע'ס ווייב, שוועסטער, אייניקל - דורך זון אדער טאכטער, טאכטער, שוועסטער פון איין טאטע, טאטע'ס שוועסטער, מאמע'ס שוועסטער, ברודער פון טאטן, טאטע'ס ברודער'ס ווייב, שנור, ברודער'ס ווייב, א פרוי מיט איר טאכטער, פרוי מיט אייניקל - דורך זון אדער טאכטער, פרוי און איר שוועסטער, נדה, אריבערפירן קינדער פאר'ן [[מולך]], [[משכב זכר]], [[משכב בהמה]] פאר מענער און פרויען
	\| מספר עשה חינוך = 2		\| מספר עשה חינוך = 2
	\| מספר לא תעשה חינוך = 26		\| מספר לא תעשה חינוך = 26
שורה 17:		שורה 17:
	}}		}}
	[[טעקע:Detail of East Window, Lincoln Cathedral (14224253959).jpg\|קליין\|וְנָתַן אַהֲרֹן עַל שְׁנֵי הַשְּׂעִירִם גּוֹרָלוֹת: גלאז-קונסט ווי דער [[כהן גדול]] לייגט די גורלות אויף די שעירים.]]		[[טעקע:Detail of East Window, Lincoln Cathedral (14224253959).jpg\|קליין\|וְנָתַן אַהֲרֹן עַל שְׁנֵי הַשְּׂעִירִם גּוֹרָלוֹת: גלאז-קונסט ווי דער [[כהן גדול]] לייגט די גורלות אויף די שעירים.]]
	'''{{מנוקד\|פרשת אַחֲרֵי}}''' (אדער '''אַחֲרֵי מוֹת''') איז די זעקסטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 29'סטע פון דער תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|ל\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 80 פסוקים און ~~פיפצן~~ פרשיות - דריי [[פרשה פתוחה\|פתוחות]] און צוועלף [[פרשה סתומה\|סתומות]].		'''{{מנוקד\|פרשת אַחֲרֵי}}''' (אדער '''אַחֲרֵי מוֹת''') איז די זעקסטע [[סדרה]] פון [[ספר ויקרא]], און די 29'סטע פון דער תורה בכלל. די פרשה גייט פון {{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|א\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, ביז {{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|ל\|אן=ספר\|לאנג=יא}}, לויטן אנגענומענעם צעטיילונג פון [[קאפיטלען פון תנ"ך\|קאפיטלען]], פארמאגנדיג אינאיינעם 80 פסוקים און פופצן פרשיות - דריי [[פרשה פתוחה\|פתוחות]] און צוועלף [[פרשה סתומה\|סתומות]].

	די פרשה הייבט זיך אן מיט'ן פסוק {{ציטוטון\|וַיְדַבֵּר ה' אֶל מֹשֶׁה אַחֲרֵי מוֹת שְׁנֵי בְּנֵי אַהֲרֹן...}}, ווי [[משה]] זאגט אן [[אהרן]] נישט אריינצוגיין אין קדשי קדשים, סיידן אום יום כיפור, און די פרשה זעצט פאר מיט'ן סדר פון דער עבודת יום הכיפורים. דאן ווערט געברענגט דער איסור פון [[שחוטי חוץ]] און די מצוה פון [[כיסוי הדם]]. דערנאך ווערן אויסגערעכנט א לאנגע ליסטע פון [[איסורי עריות]].		די פרשה הייבט זיך אן מיט'ן פסוק {{ציטוטון\|וַיְדַבֵּר ה' אֶל מֹשֶׁה אַחֲרֵי מוֹת שְׁנֵי בְּנֵי אַהֲרֹן...}}, ווי [[משה]] זאגט אן [[אהרן]] נישט אריינצוגיין אין קדשי קדשים, סיידן אום יום כיפור, און די פרשה זעצט פאר מיט'ן סדר פון דער עבודת יום הכיפורים. דאן ווערט געברענגט דער איסור פון [[שחוטי חוץ]] און די מצוה פון [[כיסוי הדם]]. דערנאך ווערן אויסגערעכנט א לאנגע ליסטע פון [[איסורי עריות]].
שורה 24:		שורה 24:

	== פרשה אינהאלט ==		== פרשה אינהאלט ==
	די פרשה הייבט זיך אן מיט אן אנזאג - זיך באציענדיג צום טויט פון [[נדב און אביהוא]] דערציילט אין [[פרשת שמיני]], מען זאל נישט טון ווי זיי און אריינגיין ~~אומזינסט~~ אין בית המקדש, און אין קדשי קדשים זאל דער [[כהן גדול]] אריינגיין נאר אום יום כיפור, און עס ווערט אראפגעגעבן דער סדר פון דער [[עבודה פון יום כיפור]]; די ספעציעלע קרבנות, די ספעציעלע "בגדי לבן" פון כהן גדול, און דער גורל פון די צוויי ציגן - דעם שעיר לה' און [[שעיר לעזאזל]]{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.		די פרשה הייבט זיך אן מיט אן אנזאג - זיך באציענדיג צום טויט פון [[נדב און אביהוא]] דערציילט אין [[פרשת שמיני]], מען זאל נישט טון ווי זיי און אריינגיין אומזיסט אין בית המקדש, און אין קדשי קדשים זאל דער [[כהן גדול]] אריינגיין נאר אום יום כיפור, און עס ווערט אראפגעגעבן דער סדר פון דער [[עבודה פון יום כיפור]]; די ספעציעלע קרבנות, די ספעציעלע "בגדי לבן" פון כהן גדול, און דער גורל פון די צוויי ציגן - דעם שעיר לה' און [[שעיר לעזאזל]]{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.

	דאן ווערט אנגעזאגט דער איסור פון שחוטי חוץ - שחט'ן אינדרויסן פון בית המקדש, און די מצוה פון כיסוי הדם - צודעקן דעם בלוט נאכ'ן שחט'ן א חיה אדער פויגל{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יז\|אן=ספר}}.}}. אינעם קומענדיגן קאפיטל ווערן אויסגערעכנט 24 לאוין פון איסורי עריות{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.		דאן ווערט אנגעזאגט דער איסור פון שחוטי חוץ - שחט'ן אינדרויסן פון בית המקדש, און די מצוה פון כיסוי הדם - צודעקן דעם בלוט נאכ'ן שחט'ן א חיה אדער פויגל{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יז\|אן=ספר}}.}}. אינעם קומענדיגן קאפיטל ווערן אויסגערעכנט 24 לאוין פון איסורי עריות{{הערה\|{{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|לאנג=יא\|אן=ספר}}.}}.
שורה 41:		שורה 41:
	!1		!1
	\|לאו		\|לאו
	\|[[אריינגיין צום הר הבית\|נישט אריינגיין ~~אומזינסט~~]] אין בית המקדש		\|[[אריינגיין צום הר הבית\|נישט אריינגיין אומזיסט]] אין בית המקדש
	\|וְאַל יָבֹא בְכָל עֵת אֶל הַקֹּדֶשׁ ({{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|ב\|אן=ספר}})		\|וְאַל יָבֹא בְכָל עֵת אֶל הַקֹּדֶשׁ ({{תנ"ך\|ויקרא\|טז\|ב\|אן=ספר}})
	\|ניין		\|ניין
שורה 69:		שורה 69:
	!5		!5
	\|לאו		\|לאו
	\|נישט ~~וואוינען מיט~~ איינע פון די [[עריות]]		\|נישט דערנענטערן צו איינע פון די [[עריות]]
	\|אִישׁ אִישׁ אֶל כָּל שְׁאֵר בְּשָׂרוֹ לֹא תִקְרְבוּ לְגַלּוֹת עֶרְוָה ({{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|ו\|אן=ספר}})		\|אִישׁ אִישׁ אֶל כָּל שְׁאֵר בְּשָׂרוֹ לֹא תִקְרְבוּ לְגַלּוֹת עֶרְוָה ({{תנ"ך\|ויקרא\|יח\|ו\|אן=ספר}})
	\|יא		\|יא
שורה 252:		שורה 252:

	== הפטורה ==		== הפטורה ==
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל ~~אנהויבן~~ פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט ~~געברעגנט~~ אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"~~מהנג~~ הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד~~\|עמוד=140~~}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|~~עמוד~~=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|~~עמוד~~=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'~~ענט~~ אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט ~~דוקא~~ יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ~~ווי~~ ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".

עברי אנכי: /* הפטורה */ הגהה

2024-05-02T21:05:42Z

הפטורה: הגהה

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:05, 2 מאי 2024
שורה 254:		שורה 254:
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ~~ענדליך~~ צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".

שווערמער: /* הפטורה */ טעות סופר

2024-05-02T20:10:04Z

הפטורה: טעות סופר

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 20:10, 2 מאי 2024
שורה 252:		שורה 252:

	== הפטורה ==		== הפטורה ==
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא'' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענדליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענדליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

שווערמער: /* רעפערענצן */ קאטעגאריע

2024-05-02T20:09:08Z

רעפערענצן: קאטעגאריע

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 20:09, 2 מאי 2024
שורה 270:		שורה 270:
	{{ספר ויקרא}}		{{ספר ויקרא}}

	[[:קאַטעגאָריע:פרשת אחרי\|*]]		[[קאַטעגאָריע:פרשת אחרי\|*]]
	[[:קאַטעגאָריע:פרשיות ספר ויקרא\|אחרי]]		[[קאַטעגאָריע:פרשיות ספר ויקרא\|אחרי]]
	[[:קאטעגאריע:ניסן]]		[[קאטעגאריע:ניסן]]
	[[:קאטעגאריע:אייר]]		[[קאטעגאריע:אייר]]
	[[:קאַטעגאָריע:המכלול ארטיקלען]]		[[קאַטעגאָריע:המכלול ארטיקלען]]
	[[he:פרשת אחרי מות]]		[[he:פרשת אחרי מות]]

שווערמער: שווערמער האט אריבערגעפירט בלאט דרעפט:פרשת אחרי צו פרשת אחרי אן לאזן א ווייטערפירונג: כי פנה יום

2024-05-02T20:07:57Z

שווערמער האט אריבערגעפירט בלאט דרעפט:פרשת אחרי צו פרשת אחרי אן לאזן א ווייטערפירונג: כי פנה יום

→ עלטערע ווערסיע

רעוויזיע פון 20:07, 2 מאי 2024

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 22:54, 4 יוני 2024
שורה 254:		שורה 254:
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהייבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברענגט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מנהג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|page=140\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|page=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|page=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך ~~דאך~~ צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'נט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך פארט צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דווקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} וואו ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:05, 2 מאי 2024
שורה 254:		שורה 254:
	די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.		די ספרדים, תימנים און איטאליענער ליינען די הפטורה פון פרשת אחרי אין {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא}}, "הֲתִשְׁפֹּט הֲתִשְׁפֹּט"{{הערה\|[[משנה תורה]] לה[[רמב"ם]] {{שיתופתא\|1=Mishneh_Torah,_The_Order_of_Prayer/5?selectedunittext=3\|2=סדר התפילה ה׳, ד'}}; {{היברובוקס\|2=[[ספר האשכול]]\|3=31467\|page=69\|קעפל=הלכות סדר פרשיות והפטרות לכל שוי"ט והתעניות\|מהדורה=אוירבך\|עמ=67}}.}}, (און ביי די די [[ראמאניאטן\|ראָמאַניאטן]] ביז {{תנ"ך\|יחזקאל\|כב\|א\|טז\|לאנג=יא\|אן=פרק}}{{הערה\|{{הספרייה הדיגיטלית\|2=חומש איסטנבול\|3=990020945010205171\|4=עמ' 753-754}}.}}), וואו דער נביא [[יחזקאל]] מוסר'ט די אידן אויפ'ן נישט איינהאלטן די איסורי עריות. די אשכנזים ליינען אין {{תנ"ך\|עמוס\|ט\|ז\|טו\|לאנג=יא}}, "הֲלוֹא כִבְנֵי כֻשִׁיִים"{{הערה\|רוקח; [[אבודרהם]] {{שיתופתא\|Abudarham,_Hebrew_Calendar,_Order_of_Parashiot_and_Haftarot/30\|סדר העיבור, סדר הפרשיות וההפטרות}}. דער אבודרהם שרייבט אבער אז מען זאל אנהויבן פון {{תנ"ך\|עמוס\|ח\|יא\|אן=ספר}} - "הנה ימים באים," און דערמאנט אויך דעם מנהג פון "התשפוט".}}{{ביאור\|עס איז געווען אן אור-אלטע אשכנז'ישער מנהג מפטיר צו זיין פרשת אחרי "התשפט" אזוי ווי די ספרדים, און עס ווערט געברעגנט אין פיל אשכנז'ישע כתבי יד. שפעטערע ראשונים האבן געשריבן אז עס א טעות, און די ריכטיגע הפטורה איז הלא כבני כושים, און אזוי איז איינגעפירט געווארן למעשה אין גאנץ אשכנז{{הערה\|"מהנג הפטרות אחרי וקדושים", '''תורת הקורא''' 202, תשפ"ד.}}.}}. [[רבי יחיאל מיכל טוקטשינסקי]] ברענגט אז דער מנהג אין ירושלים איז געווען צו ליינען אום אחרי התשפט, און פאר קדושים הלא כבני כושיים{{הערה\|{{HebrewBooks\|ניסן אהרן טוקצינסקי\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22883\|תבונה 3, תש"ג, עמ' קל"ד\|עמוד=140}}.}}, אבער עס איז ווארשיינליך אנטוויקלט געווארן דורך א טעות{{הערה\|זעט {{HebrewBooks\|אהרן נייוירטה\|על הפטרת אחרי/קדושים הנדירה\|56117\|אור ישראל ז', עמ' קנז\|עמוד=158}}; {{HebrewBooks\|מאיר סטלביץ\|ע"ד הפטרות אחרי וקדושים\|22888\|תבונה 4, תש"ד, עמ' ט'-י'\|עמוד=14}}.}}.

	אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ~~ענדליך~~ צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.		אין פשוט'ע יארן ליינט מען די פרשה אינאיינעם מיט פרשת קדושים, און כאטש וואס מיר פסק'ען געווענליך ביי באהאפטענע פרשיות צו ליינען די הפטורה פונעם צווייטן{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|רפד\|ז}}.}}, שרייבט דער מרדכי{{הערה\|[[רבי מרדכי בן הלל\|מרדכי]], מגילה כט. ד"ה ר"ח ר"ח טבת שחל להיות בשבת כו'.}}, אז ביי אחרי-קדושים זאל מען ליינען די הפטורה פון אחרי - הלא כבני כושיים, און דער [[רמ"א]] ברענגט אים אראפ און פסק'ענט אזוי אויס{{הערה\|{{שלחן ערוך\|אורח חיים\|תכח\|ח\|מפרש=רמ"א}}; אזוי אויך אין [[מהרי"ל]] און {{היברובוקס\|[[רבי יצחק אייזיק טירנא]]\|ספר המנהגים\|8913\|page=3\|אין הקדמה}}.}}{{ביאור\|דער טעם דערצו איז וויבאלד די הפטורה פון פרשת קדושים לויט מנהג אשכנז איז התשפט, וועלכע רעדט זיך איבער שטראף־רייד צו די אידן און אינעם גנות פון ירושלים, ענליך צו דער הפטורה פון "הודע את ירושלים", וועלכע [[רבי אליעזר]] אין דער משנה אסר'ט צו ליינען{{הערה\|{{בבלי\|מגילה\|כה}}.}}, און כאטש וואס די הלכה איז נישט ווי רבי אליעזר{{הערה\|{{רי"ף\|מגילה\|טז\|ב}}, {{בבלי\|מגילה\|כה\|א\|מפרש=רא"ש}}.}} האט מען זיך דאך צוריקגעהאלטן פון דאס ליינען. דער לבוש קריגט דערויף, און וויל לערנען אינעם מרדכי אז מען ליינט דוקא יא התשפט{{הערה\|{{היברובוקס\|רבי מרדכי יפה\|לבוש החור\|9223\|page=159\|סימן תצ"ג, סעיף ד' אין הגהה}}; [[s:לבוש_אורח_חיים_תכח#סעיף_ח\|סימן תכ"ח סעיף ח]]}}, אבער אויף למעשה האבן רוב פוסקים אנגענומען ווי דער רמ"א{{הערה\|[[מגן אברהם]] בשם דער [[ב"ח]] און נאך. זעט אין {{היברובוקס\|2=מטה משה\|3=42401\|page=117\|לינק טעקסט=סימן תנ"ד}} ווי ער קריגט אויפ'ן לבוש.}}.}}.

	אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".		אין [[עיבור יאר]]ן וואס הייבן זיך אן אויף א דאנערשטאג ([[החא יאר\|החא]] און [[השג יאר]]ן) געפאלט עס אום [[שבת הגדול]], ווען אסאך פירן זיך צו ליינען א ספעציעלע הפטורה (ספעציעל אין החא יארן, וואס עס געפאלט ערב פסח). אין [[בשז יאר\|בשז]] און [[גכז יאר]]ן אין חוץ לארץ געפאלט [[ראש חודש]] [[אייר]] זונטאג, און מען ליינט די הפטורה פון "מחר חודש".