ביטול חמץ - ווערסיע היסטאריע

תנא קמא: /* הלכות */

2025-01-24T13:55:25Z

הלכות

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 13:55, 24 יאנואר 2025
שורה 29:		שורה 29:

	==הלכות==		==הלכות==
	כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א געשמאקע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב~~\|אורח חיים\|~~תלג\|ג~~\|קא=יא}}~~}}.		כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א געשמאקע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; שולחן ערוך הרב [https://chabadlibrary.org/books/3101190025 סי' תלג, קונטרס אחרון אות ג]}}.

	דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.		דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.

צמא לדעת: החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

2024-07-08T08:22:01Z

החלפת טקסט – "דרויסנדע" ב־"דרויסנדיגע"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 08:22, 8 יולי 2024
שורה 42:		שורה 42:
	*{{אוצר החכמה\|[[רבי שלמה יוסף זעווין]]\|המועדים בהלכה\|166197\|page=72\|כותרת=חמץ ומצה}}		*{{אוצר החכמה\|[[רבי שלמה יוסף זעווין]]\|המועדים בהלכה\|166197\|page=72\|כותרת=חמץ ומצה}}

	==~~דרויסנדע~~ לינקס==		==דרויסנדיגע לינקס==
	*{{ויקיסוגיה\|ביטול חמץ}}		*{{ויקיסוגיה\|ביטול חמץ}}

ירוחם אין 02:49, 16 מאי 2024

2024-05-16T02:49:25Z

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 02:49, 16 מאי 2024
שורה 29:		שורה 29:

	==הלכות==		==הלכות==
	כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א ~~שיינע~~ געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.		כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א געשמאקע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.

	דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.		דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.
שורה 43:		שורה 43:

	==דרויסנדע לינקס==		==דרויסנדע לינקס==
	* {{ויקיסוגיה\|ביטול חמץ}}		*{{ויקיסוגיה\|ביטול חמץ}}

	==רעפערענצן==		==רעפערענצן==

תנא קמא: ציטאט מוסטערן

2023-11-24T05:50:08Z

ציטאט מוסטערן

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 05:50, 24 נאוועמבער 2023
שורה 19:		שורה 19:

	===שיטת רש"י===		===שיטת רש"י===
	פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{~~הדגשה~~\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו~~\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו~~}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.		פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: "{{מנוקד\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי}}"{{הערה\|{{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}}}, און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.

	דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|~~[[שית:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b~~\|חידושי רמב"ן ~~למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]~~}}.		דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי "{{מנוקד\|וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ}}", זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=חידושי רמב"ן}}}}.

	אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: ~~{{ציטוטון\|~~ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.		אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: "ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל"{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.

	===שיטת בעלי התוספות===		===שיטת בעלי התוספות===
	ווידעראום, דער [[ר"י הזקן\|ר"י]] אין [[תוספות]] האלט אז דער מקור פון ביטול חמץ איז פון דער דרשת חז"ל, געברענגט אין [[גמרא]]: {{~~הדגשה~~\|לֹא יֵרָאֶה לְךָ - שלך אי אתה רואה, אבל אתה רואה של אחרים ושל גבוה~~\|שמות יג ז\|ספר שמות, פרק י~~"~~ג, ז'}}~~{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ה\|ב}}}}, פון דער דרשה ווייזט אויס אז מ'איז נאר עובר דעם איסור פון "בל יראה ובל ימצא" טאמער דאס חמץ געהערט פאר אים, אבער ווען ס'איז אן אנדערנ'ס חמץ, איז מען נישט עובר דעם איסור, אפילו עס געפינט זיך אין זיין רשות. דאס הייסט אז דער עיקר איסור איז די אייגנטימערשאפט אויפן חמץ. און דא, לויטן ר"י, קומט אריין דער ענין פון "ביטול חמץ", וועלכע באדייט אייגנטליך [[הפקר\|מפקיר]] זיין דאס חמץ: "דמאחר שביטלו הוי הפקר ויצא מרשותו"{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=תוספות\|ד"ה=מדאורייתא}}}}. דער [[שאגת אריה]] ברענגט פילע ראיות צו די שיטה פון תוספות{{הערה\|{{אוצר הספרים היהודי\|שאגת אריה/עז\|שאגת אריה, סימן ע"ז}}}}.		ווידעראום, דער [[ר"י הזקן\|ר"י]] אין [[תוספות]] האלט אז דער מקור פון ביטול חמץ איז פון דער דרשת חז"ל, געברענגט אין [[גמרא]]: "{{מנוקד\|לֹא יֵרָאֶה לְךָ}}{{הערה\|{{תנ"ך\|שמות\|יג\|ז}}}} - שלך אי אתה רואה, אבל אתה רואה של אחרים ושל גבוה"{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ה\|ב}}}}, פון דער דרשה ווייזט אויס אז מ'איז נאר עובר דעם איסור פון "בל יראה ובל ימצא" טאמער דאס חמץ געהערט פאר אים, אבער ווען ס'איז אן אנדערנ'ס חמץ, איז מען נישט עובר דעם איסור, אפילו עס געפינט זיך אין זיין רשות. דאס הייסט אז דער עיקר איסור איז די אייגנטימערשאפט אויפן חמץ. און דא, לויטן ר"י, קומט אריין דער ענין פון "ביטול חמץ", וועלכע באדייט אייגנטליך [[הפקר\|מפקיר]] זיין דאס חמץ: "דמאחר שביטלו הוי הפקר ויצא מרשותו"{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=תוספות\|ד"ה=מדאורייתא}}}}. דער [[שאגת אריה]] ברענגט פילע ראיות צו די שיטה פון תוספות{{הערה\|{{אוצר הספרים היהודי\|שאגת אריה/עז\|שאגת אריה, סימן ע"ז}}}}.

	==הלכות==		==הלכות==

צמא לדעת: החלפת טקסט – "({{היברובוקס|{{אוצר החכמה\|)(.?)עמוד=(.?)}}" ב־"$1$2page=$3}}"

2023-11-12T12:13:41Z

החלפת טקסט – "({{היברובוקס|{{אוצר החכמה\|)(.*?)עמוד=(.*?)}}" ב־"$1$2page=$3}}"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 12:13, 12 נאוועמבער 2023
שורה 40:		שורה 40:

	==צו ליינען מער==		==צו ליינען מער==
	*{{אוצר החכמה\|[[רבי שלמה יוסף זעווין]]\|המועדים בהלכה\|166197\|~~עמוד~~=72\|כותרת=חמץ ומצה}}		*{{אוצר החכמה\|[[רבי שלמה יוסף זעווין]]\|המועדים בהלכה\|166197\|page=72\|כותרת=חמץ ומצה}}

	==דרויסנדע לינקס==		==דרויסנדע לינקס==

צמא לדעת: צוגעלייגט דעסקריפציע: "מצוה צו מבטל זיין חמץ בעפאר פסח"

2023-11-03T14:42:34Z

צוגעלייגט דעסקריפציע: "מצוה צו מבטל זיין חמץ בעפאר פסח"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 14:42, 3 נאוועמבער 2023
שורה 1:		שורה 1:
			{{דעסקריפציע\|מצוה צו מבטל זיין חמץ בעפאר פסח}}
	{{סוגיא		{{סוגיא
	\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}		\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}

צמא לדעת: החלפת טקסט – "[[ת:" ב־"[[שית:"

2023-09-27T22:51:14Z

החלפת טקסט – "[[ת:" ב־"[[שית:"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 22:51, 27 סעפטעמבער 2023
שורה 20:		שורה 20:
	פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.		פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.

	דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ת:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.		דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[שית:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.

	אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.		אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.

צמא לדעת: החלפת טקסט – "[[ש:" ב־"[[ת:"

2023-09-27T21:30:02Z

החלפת טקסט – "[[ש:" ב־"[[ת:"

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:30, 27 סעפטעמבער 2023
שורה 20:		שורה 20:
	פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.		פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.

	דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ש:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.		דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ת:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.

	אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.		אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.

תנא קמא: פארראכטן פּאראמעטער

2023-09-11T00:55:41Z

פארראכטן פּאראמעטער

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 00:55, 11 סעפטעמבער 2023
שורה 1:		שורה 1:
	{{סוגיא		{{סוגיא
	\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}		\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}
	\|משנה={{משנה\|פסחים\|א\|~~ללא~~=שם}}		\|משנה={{משנה\|פסחים\|א\|אן=נאמען}}
	\|תלמוד בבלי=		\|תלמוד בבלי=
	\|תלמוד ירושלמי=		\|תלמוד ירושלמי=
	\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|~~ללא~~=שם\|ספר=זמנים}}		\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|נאמען=ניין\|ספר=זמנים}}
	\|שולחן ערוך=[[אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}		\|שולחן ערוך=[[אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}
	\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}		\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}
שורה 28:		שורה 28:

	==הלכות==		==הלכות==
	כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א שיינע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|~~מגן אברהם~~ {{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|~~ללא~~=שם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.		כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א שיינע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.

	דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.		דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.

	מען דארף עס זאגן אויף א שפראך וואס מען פארשטייט, אבער די וואס זאגן אן פארשטאנד און מיינען אז עס איז א געבעט האבן נישט יוצא געווען{{הערה\|~~רמ"א~~ {{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|~~ללא~~=שם}}, און מגן אברהם דארט, סעיף קטן ו'}}. דער נוסח פון ביטול, "כל חמירא", שטאמט פון די גאונים{{הערה\|זעט סידור רב סעדיה גאון, עמוד קל"ב; הלכות גדולות, הלכות פסח ד"ה ומאן דבדיק. עס איז באזירט אויף {{ירושלמי\|פסחים\|ב\|ב}}}}, און עס איז דעריבער אין [[אראמיש]] ווי מען האט דאן גערעדט אין [[בבל]]{{הערה\|דרכי משה סימן תל"ד}}.		מען דארף עס זאגן אויף א שפראך וואס מען פארשטייט, אבער די וואס זאגן אן פארשטאנד און מיינען אז עס איז א געבעט האבן נישט יוצא געווען{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=רמ"א}}, און מגן אברהם דארט, סעיף קטן ו'}}. דער נוסח פון ביטול, "כל חמירא", שטאמט פון די גאונים{{הערה\|זעט סידור רב סעדיה גאון, עמוד קל"ב; הלכות גדולות, הלכות פסח ד"ה ומאן דבדיק. עס איז באזירט אויף {{ירושלמי\|פסחים\|ב\|ב}}}}, און עס איז דעריבער אין [[אראמיש]] ווי מען האט דאן גערעדט אין [[בבל]]{{הערה\|דרכי משה סימן תל"ד}}.

	עס איז א מחלוקת הפוסקים אויב מען קען מבטל זיין דורך א [[שליח]]. בשעת הדחק קען מען מקיל זיין, אבער נאר ווען דער באטרעפנדער האט געשטעלט דעם שליח און נישט ווען ער טוט עס פון זיך אליין{{הערה\|{{משנה ברורה\|תלד\|טו}}}}.		עס איז א מחלוקת הפוסקים אויב מען קען מבטל זיין דורך א [[שליח]]. בשעת הדחק קען מען מקיל זיין, אבער נאר ווען דער באטרעפנדער האט געשטעלט דעם שליח און נישט ווען ער טוט עס פון זיך אליין{{הערה\|{{משנה ברורה\|תלד\|טו}}}}.

צמא לדעת: אינערליכע לינקס

2023-06-20T22:41:48Z

אינערליכע לינקס

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 22:41, 20 יוני 2023
שורה 5:		שורה 5:
	\|תלמוד ירושלמי=		\|תלמוד ירושלמי=
	\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ללא=שם\|ספר=זמנים}}		\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ללא=שם\|ספר=זמנים}}
	\|שולחן ערוך=[[~~אורח חיים (שולחן ערוך)\|~~אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}		\|שולחן ערוך=[[אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}
	\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}		\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}
	\|ספרות הלכתית נוספת=		\|ספרות הלכתית נוספת=

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 22:51, 27 סעפטעמבער 2023
שורה 20:		שורה 20:
	פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.		פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.

	דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ת:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.		דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[שית:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.

	אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.		אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 21:30, 27 סעפטעמבער 2023
שורה 20:		שורה 20:
	פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.		פון רש"י'ס ווערטער{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ד\|ב\|מפרש=רש"י\|ד"ה=בביטול בעלמא}}}} ווייזט אויס אז מיטן מבטל זיין דעם חמץ איז מען מקיים די מצוה פון "'''תשביתו'''" וואס שטייט אין פסוק: {{הדגשה\|... אַךְ בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן תַּשְׁבִּיתוּ שְּׂאֹר מִבָּתֵּיכֶם, כִּי כָּל אֹכֵל חָמֵץ וְנִכְרְתָה הַנֶּפֶשׁ הַהִוא מִיִּשְׂרָאֵל, מִיּוֹם הָרִאשֹׁן עַד יוֹם הַשְּׁבִעִי\|שמות יב טו\|ספר שמות, פרק י"ב, פסוק ט"ו}} און דערויף מערקט רש"י אן: "דכתיב 'תשביתו' ולא כתיב 'תבערו', והשבתה דלב היא השבתה". דאס הייסט, ווען די תורה באפעלט "תשביתו" מיינט דאס נישט פאקטיש ליקווידירן דעם חמץ, נאר מבטל זיין אין הארץ.

	דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ש:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.		דער [[רמב"ן]] אין זיינע חידושים אויף [[מסכת פסחים]] ערקלערט: "ביטול כשמו, שיבטלו בלבו מתורת חמץ ואינו רוצה בקיומו, און דאס איז דער באדייט פון השבתה איבעראל, ווי וְלֹא תַשְׁבִּית מֶלַח בְּרִית אֱלֹקֶיךָ, זאלסט נישט מבטל זיין, און אזוי אויך דער באדייט פון 'שביתה' איז ביטול, און אזוי איז [[אונקלוס]] מתרגם 'תבטלון חמירא'"{{הערה\|[[ת:Chiddushei_Ramban_on_Pesachim/4b\|חידושי רמב"ן למסכת פסחים]], ד' ב, אויף [[שיתופתא]]}}.

	אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.		אויך דער [[רמב"ם]] לערנט ווי רש"י: {{ציטוטון\|ומה היא השבתה זו האמורה בתורה, היא שיבטל החמץ בלבו ויחשוב אותו כעפר, וישים בלבו שאין ברשותו חמץ כלל ושכל חמץ שברשותו הרי הוא כעפר וכדבר שאין בו צורך כלל}}{{הערה\|{{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|ב}}}}.

→ עלטערע ווערסיע		רעוויזיע פון 00:55, 11 סעפטעמבער 2023
שורה 1:		שורה 1:
	{{סוגיא		{{סוגיא
	\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}		\|מקרא={{תנ"ך\|שמות\|יב\|טו}}
	\|משנה={{משנה\|פסחים\|א\|~~ללא~~=שם}}		\|משנה={{משנה\|פסחים\|א\|אן=נאמען}}
	\|תלמוד בבלי=		\|תלמוד בבלי=
	\|תלמוד ירושלמי=		\|תלמוד ירושלמי=
	\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|~~ללא~~=שם\|ספר=זמנים}}		\|משנה תורה לרמב"ם={{רמב"ם\|חמץ ומצה\|ב\|נאמען=ניין\|ספר=זמנים}}
	\|שולחן ערוך=[[אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}		\|שולחן ערוך=[[אורח חיים]], {{ויקיטקסט\|שולחן ערוך הלכות פסח\|סימנים תל"א-תמ"א}}
	\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}		\|ספרי מניין המצוות={{ספר המצוות\|עשה\|קנו}}{{ש}}{{ספר החינוך\|ט}}
שורה 28:		שורה 28:

	==הלכות==		==הלכות==
	כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א שיינע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|~~מגן אברהם~~ {{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|~~ללא~~=שם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.		כאטש די חכמים האבן שוין מחייב געווען צו נאכזוכן דעם חמץ און עס אויסרוימען, דארף מען עס נאך אויך מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב}}}}, טאמער וועט ער טרעפן א שיינע געבעקס אינמיטן פסח און ער וועט זיך פארזוימען פון עס אויסרוימען, וואס ער וועט דאן עובר זיין אויף בל יראה{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ו\|ב\|מפרש=רש"י}}}}. לויט איין שיטה, איז מען עובר בל יראה אויף חמץ וואס מען האט נישט מבטל געווען אויך אויף די צייט וואס מ'האט בכלל נישט געוואוסט פון דעם חמץ{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=מגן אברהם}} סעיף קטן ה', לויט'ן [[טור]]. זעט {{בבלי\|פסחים\|כא\|א\|מפרש=תוספות\|ד"ה=ואי}}; ישועות יעקב אורח חיים, סימן תל"ד; {{שולחן ערוך הרב\|אורח חיים\|תלג\|ג\|קא=יא}}}}.

	דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.		דער ביטול העלפט נאר איידער דער חמץ ווערט אסור, [[ערב פסח]] בייטאג ביי [[חצות]], ווייל ווען עס איז שוין [[איסור הנאה\|אסור הנאה צו האבן דערפון]] איז עס שוין נישט אין זיין רשות אז ער זאל עס קענען מבטל זיין{{הערה\|{{בבלי\|פסחים\|ז\|א}}}}. מען פירט זיך צו מבטל זיין צוויי מאל: ביינאכט, באלד נאך די בדיקה, וואס דאן איז ער נאר מבטל דעם חמץ וואס ער האט נישט געטראפן (ווייל דעם חמץ וואס ער ווייסט דערפון האלט ער נאך אויף מארגן), און אויפצומארגנס, באלד נאכ'ן פארברענען, וואס דאן איז ער מבטל אויך דאס חמץ וואס ער האט יא געזען, טאמער איז געפאלן עפעס דערפון אין א ווינקל{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד}}. זעט דארט טורי זהב, סעיף קטן ה'}}. דעם צווייטן ביטול זאל ער מאכן נאר נאכן פארברענען, אז ער זאל מקיים זיין די מצוה פון ביעור חמץ מיט אייגענע חמץ{{הערה\|רמ"א, סוף סימן תל"ד}}.

	מען דארף עס זאגן אויף א שפראך וואס מען פארשטייט, אבער די וואס זאגן אן פארשטאנד און מיינען אז עס איז א געבעט האבן נישט יוצא געווען{{הערה\|~~רמ"א~~ {{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|~~ללא~~=שם}}, און מגן אברהם דארט, סעיף קטן ו'}}. דער נוסח פון ביטול, "כל חמירא", שטאמט פון די גאונים{{הערה\|זעט סידור רב סעדיה גאון, עמוד קל"ב; הלכות גדולות, הלכות פסח ד"ה ומאן דבדיק. עס איז באזירט אויף {{ירושלמי\|פסחים\|ב\|ב}}}}, און עס איז דעריבער אין [[אראמיש]] ווי מען האט דאן גערעדט אין [[בבל]]{{הערה\|דרכי משה סימן תל"ד}}.		מען דארף עס זאגן אויף א שפראך וואס מען פארשטייט, אבער די וואס זאגן אן פארשטאנד און מיינען אז עס איז א געבעט האבן נישט יוצא געווען{{הערה\|{{שולחן ערוך\|אורח חיים\|תלד\|מפרש=רמ"א}}, און מגן אברהם דארט, סעיף קטן ו'}}. דער נוסח פון ביטול, "כל חמירא", שטאמט פון די גאונים{{הערה\|זעט סידור רב סעדיה גאון, עמוד קל"ב; הלכות גדולות, הלכות פסח ד"ה ומאן דבדיק. עס איז באזירט אויף {{ירושלמי\|פסחים\|ב\|ב}}}}, און עס איז דעריבער אין [[אראמיש]] ווי מען האט דאן גערעדט אין [[בבל]]{{הערה\|דרכי משה סימן תל"ד}}.

	עס איז א מחלוקת הפוסקים אויב מען קען מבטל זיין דורך א [[שליח]]. בשעת הדחק קען מען מקיל זיין, אבער נאר ווען דער באטרעפנדער האט געשטעלט דעם שליח און נישט ווען ער טוט עס פון זיך אליין{{הערה\|{{משנה ברורה\|תלד\|טו}}}}.		עס איז א מחלוקת הפוסקים אויב מען קען מבטל זיין דורך א [[שליח]]. בשעת הדחק קען מען מקיל זיין, אבער נאר ווען דער באטרעפנדער האט געשטעלט דעם שליח און נישט ווען ער טוט עס פון זיך אליין{{הערה\|{{משנה ברורה\|תלד\|טו}}}}.